Powolne, spisane lekcje świadomości poprzez ruch. Przeglądaj według tego, co Cię przyciąga.
Zaczynasz siedząc przy ścianie, potem na plecach i na brzuchu przesuwasz łokieć i rękę tak, że ramię zostaje prostopadłe do tułowia, a ruch wychodzi z łopatki i mostka.
Palcami odnajdujesz kolejne kręgi szyjne, potem przenosisz głowę po podłodze i patrzysz w stronę biodra i nadgarstka, aż cała długość kręgosłupa zaczyna wspierać ruch głowy.
Leżysz na plecach, splatasz palce na dolnych żebrach i z wydechem zapraszasz żebra w kierunku stóp, rozszerzając łokcie - a ruch stopniowo łączy łopatki, mostek, głowę i oczy.
Leżysz na boku i sięgasz ręką po podłodze, a ruch krok po kroku zaczyna się z barku, z żeber i z biodra, podczas gdy oczy uczą się raz wodzić za dłonią, raz trzymać ją na peryferiach.
Leżysz na plecach i sięgasz ręką w kierunku sufitu, a krok po kroku ruch łączy się z żebrami, miednicą i oczami, aż zaprasza Cię na bok, do siadu i na stojąco.
Leżysz na plecach z rękami i nogami rozłożonymi w gwiazdę i wyciągasz po kolei kończyny w kierunku, w którym wskazują - śledzisz, jak każdy taki ruch przechodzi przez przestrzeń za żołądkiem do reszty siebie.
Odnajdujesz punkt w środku kręgosłupa, za żołądkiem, i uczysz się prowadzić z niego ruch barków, bioder i głowy, aż stanie się centrum, z którego rozchodzą się fale ruchu.
Leżysz na plecach i tworzysz z rąk okrąg, a każdy ruch zaczynasz od środka - najpierw od przodu kręgosłupa, potem od wyobrażonej ciężkiej piłki toczącej się w miednicy.
Leżysz plecami na podłodze i wyobrażasz sobie ciężką kulkę toczącą się po dłoni, przedramieniu i całej ręce - drobny ruch prowadzi Cię od palców aż do barku.
Leżysz na plecach, przedramię stoi pionowo, a dłoń wisi miękko - obracasz kości przedramienia jak peryskop i szukasz, gdzie ten ruch może zostać płynny i niezależny od reszty ręki.
Stoisz i unosisz ręce, i odkrywasz, że gdy skracasz brzuch, ręce robią się cięższe, a gdy brzuch zostaje długi, unoszą się lżej.
Leżysz na plecach i opuszkami palców przesuwasz skórę na czole, a stąd szukasz, jak czaszka może toczyć się lekko na szczycie kręgosłupa.
Zaczynasz przy ścianie z rękami w górze, a potem przenosisz to samo sięganie na podłogę - miednica i żebra wydłużają ręce ponad głowę.
Lekcja bada trzy wzorce koordynacji głowy z unoszącym się barkiem i toczącą się miednicą, prowadząc przez wzorce homo- i kontralateralne aż do rozpoznania mechanizmu chodzenia.
Lekcja bada, jak kontakt z podłożem staje się źródłem ruchu barku, biodra, kolana i głowy - od leżenia przez toczenie po chodzenie.
Lekcja bada, jak trajektoria żeber - ich zawijanie ku tyłowi i górze - może koordynować ruch barku, miednicy i głowy od pozycji leżącej do chodu.
Lekcja buduje czucie kości dłoni przez wzajemny dotyk, a potem uczy, jak wkręcanie dłoni w podłoże inicjuje ruch przez przedramię, kość ramienną i łopatkę.
Lekcja (warsztaty o lekkości) buduje zasadę: aby poruszyć prawą część ciała, angażujesz lewą stronę z podłożem - podłoga oddaje siłę w górę jak trampolina, a 'leżenie we wsparciu podłogi' to inny stan niż 'leżenie na podłodze'.
Lekcja przebudowuje sięganie: zamiast inicjować ruch dłonią, odkrywasz łokieć za dłonią, łopatkę za łokciem, żebra za łopatką, kość krzyżową za żebrami i podłogę za wszystkim - a potem ćwiczysz to przez ślizganie po tułowiu, rotację żebrami i most z sięganiem jednocześnie.
Lekcja eksploruje wiele strategii podnoszenia głowy z leżenia: wyobrażenie przed ruchem, łokcie do sufitu i punkt między łopatkami naciskający w dół, kość ogonowa w górę, kolano i łokieć ku sobie - każda opcja angażuje inne żebra i inaczej organizuje kręgosłup.
Używamy plików cookies niezbędnych do działania serwisu, a za Twoją zgodą także analitycznych, które pomagają nam ulepszać serwis. Dowiedz się więcej