Ręce mają plecy

Zaczynasz przy ścianie, naciskając zewnętrzną krawędzią dłoni, i sprawdzasz, czy odpychasz się od ściany, czy naciskasz w nią. Szybko okazuje się, że kiedy zostajesz przy ścianie, przeciwna stopa zaczyna wspierać ruch, a druga noga może stać się lekka. Potem przenosisz to na plecy: unosisz biodro, łączysz ręce z nadgarstkami i badasz, jak ruch dochodzi do rąk - czy żebra obracają się wokół łopatek, czy ręce i żebra idą razem. Wracasz do ściany na końcu, żeby poczuć, jak wewnętrzna albo zewnętrzna krawędź przeciwnej stopy zmienia siłę pchania.

1. 0:00–3:00 Krawędź dłoni na ścianie Stoisz bokiem do ściany i naciskasz zewnętrzną krawędzią prawej dłoni. Sprawdzasz różnicę między odpychaniem się a pozostaniem przy ścianie i zauważasz, jak przeciwna stopa przejmuje wsparcie.
2. 5:50–9:27 Biodro unosi się bez nacisku stopą Leżysz na plecach, naciskasz prawą stopą w podłogę i unosisz biodro. Potem szukasz wersji, w której ruch odchodzi od stopy do żeber, a stopa nie jest już głównym źródłem.
3. 8:52–12:04 Żebra obracają się wokół łopatek Trzymasz jedną dłonią za nadgarstek i badasz, czy ręce zostają nieruchome, gdy żebra się obracają, czy idą razem z nimi. Eksperymentujesz z kolejnością: raz od biodra, raz od rąk.
4. 17:25–21:18 Wewnętrzna czy zewnętrzna krawędź stopy Wyobrażasz sobie opór ciągnący rękę i sprawdzasz, które ustawienie krawędzi stopy daje więcej stabilności i mocy w rękach.
5. 37:56–42:53 Ręka nie przekracza linii kręgosłupa Przepychasz dłonią wyobrażony opór w bok i sprawdzasz, jak trzeba zaangażować miednicę, gdy ręka nie może przekroczyć linii środka.