Bark unosi się, głowa wybiera

O tej lekcji

Lekcja zaczyna się od obrazu anatomicznego: kręgosłup szyjny biegnie bezpośrednio za gardłem, a jego najwyższe kręgi sąsiadują z podstawą czaszki. To umiejscowienie - gdy je poczujesz - często zmniejsza napięcie żuchwy i okolic stawu skroniowo-żuchwowego. Następnie, w staniu, prowadzący kieruje uwagę na głowę jako ruchomą strukturę na szczycie kręgosłupa i bada, jak przekazanie ciężaru na jedną stopę poprzedza uniesienie drugiej nogi - głowa przesuwa się ku stronie stabilnej zanim noga się jeszcze uniesie. W leżeniu na plecach uczestnik unosi jeden bark i odkrywa swój nawykowy kierunek toczenia głowy. Ćwiczenie polega na kolejnym zrealizowaniu trzech opcji: głowa toczy się w stronę barku, przeciwnie do barku, albo zostaje nieruchomo. Każdy wzorzec wymaga innej organizacji odcinka piersiowego i żeber z podłożem - kontakt żeber z podłożem zmienia się wyraźnie w zależności od wybranej opcji. W dalszej części miednica toczy się przy nieruchomych kolanach, dołączają barki, a lekcja przechodzi przez wzorzec homolateralny (ten sam bok unosi się) i kontralateralny (przeciwny bok). Wzorzec kontralateralny, w którym głowa przesuwa się ku stronie nogi stabilnej, okazuje się strukturą chodzenia i biegu. Lekcja kończy się krótkim biegiem w leżeniu, a potem sprawdzeniem tych odczuć w marszu.