Lekcja przebudowuje sięganie: zamiast inicjować ruch dłonią, odkrywasz łokieć za dłonią, łopatkę za łokciem, żebra za łopatką, kość krzyżową za żebrami i podłogę za wszystkim - a potem ćwiczysz to przez ślizganie po tułowiu, rotację żebrami i most z sięganiem jednocześnie.
Lekcja uczy unoszenia miednicy żebro po żebrze jak dżdżownica, aż mostek (mostek = sternum) zbliży się do podbródka, a następnie eksploruje bujanie miednicą zawieszonym w powietrzu mostu oraz kość łonową jako gest w chodzeniu.
Lekcja mapuje ruch miednicy przez obraz zegara na kości krzyżowej - szósta to kość ogonowa, dwunasta to góra kości krzyżowej, trzecia i dziewiąta to biodra - i prowadzi od rysowania promieni przez budowanie łuków do pełnego okręgu i odkrycia drugiego zegara na podłodze.
Lekcja uczy słuchania żeber i mostka przez miękkie dłonie, eksploruje, czy mostek idzie z kolanem czy na przekór, i kończy sięganiem z głową zaproszoną przez rękę na skroni.
Ostatnia sesja sześciotygodniowego cyklu: dłoń pulsuje jak meduza, ta jakość przenosi się na mostek, potem na okręgi miednicą, wyobrażoną piłkę plażową i w końcu na stanie z ruchem ze stóp przez miednicę.
Lekcja odkrywa, że głowa i noga idą do tyłu jako jeden ruch - a wolny brzuch i kość ogonowa idąca w dół są tym, co ten ruch umożliwia.
Lekcja buduje obraz pięciu linii szkieletu i odkrywa dwa sposoby unoszenia miednicy - trakcyjny i kompresyjny - oraz to, jak pozycja głowy zmienia, która noga pracuje mocniej.
Lekcja odkrywa, że biodro jest głębiej niż kolce biodrowe, i bada, jak kolano sięgające w dół szybciej łączy ruch z głową - aż do wyobrażenia, że biodra i uszy poruszają się jednocześnie jako jedno.
Lekcja eksploruje metaforę zegara w miednicy i głowie - najpierw ruch szósta-dwunasta i trzecia-dziewiąta, potem synchronizacja obu zegarów, a na koniec wyzwanie: miednica i głowa toczące się w przeciwnych kierunkach jednocześnie.
Lekcja bada sekwencję kontaktu stopy z podłożem - od porównania obu stóp w staniu przez eksperymenty ze ściśniętą i wiotką stopą aż do mobilizacji każdego palca z osobna.
Lekcja eksploruje wiele strategii podnoszenia głowy z leżenia: wyobrażenie przed ruchem, łokcie do sufitu i punkt między łopatkami naciskający w dół, kość ogonowa w górę, kolano i łokieć ku sobie - każda opcja angażuje inne żebra i inaczej organizuje kręgosłup.
Lekcja odkrywa, że unoszenie głowy na boku jest sprawą całego kręgosłupa: biodro inicjuje ruch jak dżdżownica, kość łonowa w dół lub w górę zmienia ciężar głowy, a przetaczanie głowy w supine na końcu to ten sam ruch boczny co na początku w staniu.
Lekcja eksploruje unoszenie głowy w pozycji twarzą w dół przez odkrywanie wsparcia żeber na podłodze, dysocjację oczu od głowy oraz wyobrażony szybki ruch, który aktywuje przód ciała.
Lekcja bada, jak środek kręgosłupa - wciśnięty w podłogę lub poruszający się po okręgu - staje się źródłem, z którego unosi się noga i głowa.
Lekcja buduje obraz tułowia jako czworokąta - cztery narożniki (biodra i barki) połączone środkiem kręgosłupa - i eksploruje, jak dociśnięcie każdego rogu osobno albo wzdłuż przekątnej unosi lub kotwi ten środek.
Lekcja śledzi ideę dystrybucji ruchu - od spojenia dłoni i odkrycia, gdzie ruch przechodzi przez kręgosłup, przez głowę wychodzącą jak z szuflady, aż do stania, w którym rotacja zaczyna się z oczu, potem z kości, potem ze wszystkiego naraz.
Lekcja bada różnicę między centralnym a peryferyjnym widzeniem - przez śledzenie kciuków na granicy pola widzenia, ultra-wolny ruch kciuka do oka i związek napięcia podbrzusza z szerokością widzenia.
Lekcja uczy rozróżniać ruch ręki wyizolowanej od ruchu ręki zintegrowanej z mostkiem - przez stopniowe opróżnianie dłoni z napięcia aż do eksploracji twarzy miękką dłonią.
Lekcja śledzi skręt od wyobrażenia w staniu przez odkrycie pełzania miednicy w siedzeniu aż do integracji spiralnego skrętu z miednicą prowadzącą ruch od dołu.
Lekcja bada, gdzie w ciele zaczyna się inicjacja ruchu ręki - od palców aż do stóp - a potem przenosi tę zasadę na eksplorację toczenia w leżeniu.