Żebra prowadzą, dłonie zostają miękkie

About this lesson

Lekcja zaczyna się od skanu wnętrz dłoni i szukania pierwszego miejsca wdechu - każda ręka odkłada się osobno na to miejsce. Potem pojawia się podnoszenie samego nadgarstka przy biernych palcach (obraz marchewki za długo w lodówce) i obserwacja, co robi się cięższe na podłodze jako punkt wsparcia. Ręce tworzą ramę z łokci, która przesuwa się na boki; koordynacja z przetaczaniem głowy - najpierw razem z kierunkiem rąk, potem przeciwnie - ujawnia momenty, w których palce zaczynają się spinać. Kolejna sekwencja stawia zagadkę: jak przesunąć ramę bez zginania łokci; odpowiedź przychodzi przez pochylenie kolan i zaangażowanie żeber z podłożem. W finałowej części okrągły ruch z ramą jest generowany z głębokich warstw mięśni (metafora hot doga: ruch z parówy, nie z bułki), a dłonie i twarz zostają miękkie. Lekcja kończy się w staniu - obserwowaniem, czy oddech przenosi subtelne kołysanie przez żebra i kręgosłup aż do rąk.