Żebra prowadzą, dłonie zostają miękkie

Lekcja zaczyna się od skanu wnętrz dłoni i szukania pierwszego miejsca wdechu - każda ręka odkłada się osobno na to miejsce. Potem pojawia się podnoszenie samego nadgarstka przy biernych palcach (obraz marchewki za długo w lodówce) i obserwacja, co robi się cięższe na podłodze jako punkt wsparcia. Ręce tworzą ramę z łokci, która przesuwa się na boki; koordynacja z przetaczaniem głowy - najpierw razem z kierunkiem rąk, potem przeciwnie - ujawnia momenty, w których palce zaczynają się spinać. Kolejna sekwencja stawia zagadkę: jak przesunąć ramę bez zginania łokci; odpowiedź przychodzi przez pochylenie kolan i zaangażowanie żeber z podłożem. W finałowej części okrągły ruch z ramą jest generowany z głębokich warstw mięśni (metafora hot doga: ruch z parówy, nie z bułki), a dłonie i twarz zostają miękkie. Lekcja kończy się w staniu - obserwowaniem, czy oddech przenosi subtelne kołysanie przez żebra i kręgosłup aż do rąk.

1. 0:00–3:44 Środki dłoni i pierwsze miejsce wdechu Uwaga wędruje po wnętrzach obu dłoni i obserwuje oczy podczas jej przesuwania; potem szuka miejsca, od którego zaczyna się wdech i wydech - każda ręka odkłada się tam osobno.
2. 5:40–8:09 Nadgarstek w górę, palce jak marchewki Podnoszenie samego nadgarstka przy całkowicie biernych palcach - obraz marchewek za długo w lodówce pomaga odróżnić intencję w nadgarstku od pasywności dłoni; obserwacja, co robi się cięższe na podłodze.
3. 16:12–25:34 Rama z łokci i głowa razem lub przeciwnie Trzymając za łokcie, ręce przesuwają się na boki przy miękkiej dłoni; łokcie zginają się i prostują naprzemiennie; dodaje się przetaczanie głowy najpierw zgodnie z kierunkiem rąk, potem przeciwnie - i obserwuje się, kiedy palce zaczynają się spinać.
4. 26:03–29:09 Łokcie nieruchome - kolana szukają drogi Zagadka: przesunąć ramę w bok bez zginania ani prostowania łokci. Rozwiązanie - pochylenie kolan i zaangażowanie żeber z podłożem - pojawia się jako odkrycie organizujące całą resztę.
5. 41:18–47:17 Okrąg z żeber i ruch z parówy Okrągły ruch z ramą generowany z żeber i głębokich warstw; metafora hot doga - ruch z parówy pozwala dłoniom i twarzy pozostać miękkimi nawet przy dużym ruchu; potem łokcie znów się zginają i ruch nabiera pełni.