Żebra mijają rękę

Lekcja zaczyna się w staniu: splot palców z przodu, boczne zginanie głowy i porównanie dwóch wersji splotu. Następnie ręce przechodzą za plecy, a prowadzący odróżnia skłon do przodu, inicjowany od głowy i rolowania w dół, od opadu tułowia, który zaczyna się od bioder cofających się do tyłu. W klęku uczestnicy szukają sposobu sięgnięcia do pięty - odkrywają kilka strategii, w tym najrzadziej wybieraną: usiąść na piętach albo użyć drugiej ręki jako kontrbalansu przy biodrach skierowanych do przodu. Główna część lekcji odbywa się w leżeniu na plecach z serią ruchów kolana nad żebrami: chwyt kostki ujawnia specyficzną relację, w której żebra i ręka poruszają się naprzemiennie w przeciwnych kierunkach. Moment, gdy żebra mijają rękę, staje się sygnałem do przetoczenia i zamachu drugiej ręki przez głowę. W leżeniu bocznym pojawia się chwyt kostki z jednoczesnym zbliżaniem kolana do twarzy i śledzeniem mostka w górę i w dół. Lekcja zamyka się powrotem do stania, skłonem i rotacją głowy z rękoma poruszającymi się w kierunku przeciwnym do spojrzenia.

1. 0:00–1:06 Zauważanie bez nakładki Prowadzący wprowadza główną zasadę lekcji: obserwować to, co się dzieje, z jak najmniejszą chęcią zmieniania. Oddech i kontakt stóp z podłogą służą jako pierwsze punkty obserwacji.
2. 1:12–3:33 Dwa sploty, dwa odczucia głowy Stojąc ze splecionymi z przodu rękoma uczestnicy zginają głowę na prawo i lewo, po czym zmieniają splot palców. Pytanie do eksploracji: czy ta jedna zmiana wpływa na to, w którą stronę ruch jest łatwiejszy?
3. 4:01–7:43 Skłon od głowy, opad od bioder Prowadzący precyzuje dwa różne ruchy: skłon zaczyna się od głowy i rolowania w dół, opad tułowia zaczyna się od bioder cofających się do tyłu. Uczestnicy testują obie wersje z rękoma splecionymi za plecami i sprawdzają, która z nich pozwala zejść niżej przy mniejszym wysiłku.
4. 10:20–15:13 Prosta droga do pięty W klęku uczestnicy sięgają prawą ręką do prawej pięty i obserwują własną strategię. Cofanie miednicy do tyłu jest najczęstszym wyborem. Prowadzący pokazuje dwie alternatywy: biodra do przodu z lewą ręką jako kontrbalansem oraz cofnięcie się na pięty - rozwiązanie, które umknęło większości.
5. 42:29–46:20 Żebra wyprzedzają rękę - zamach przez głowę Z leżenia na plecach, z lewą ręką trzymającą lewą kostkę, uczestnicy uczą się rozpoznawać moment, gdy żebra mijają rękę. Ten moment to sygnał do zamachu prawą ręką przez głowę i przetoczenia na przód żeber. Timing prawej nogi decyduje o płynności całej sekwencji.