Skąd pochodzi skręt za siebie

O tej lekcji

Zajęcia zaczynają się od stania i skrętu za siebie - ruchu codziennego, między innymi przy parkowaniu. Uczestnicy kolejno porównują, jak dostępność rotacji zmienia się, gdy ciężar spoczywa na piętach lub na palcach, oraz gdy kość łonowa jest podciągnięta w górę albo schodzi w dół i do tyłu. Następnie pojawia się eksperyment z kierunkiem przenoszenia ciężaru podczas skrętu: przeniesienie ciężaru na nogę po tej samej stronie co skręt daje jakość ruchu 'do przodu', przeniesienie na nogę przeciwną - 'do tyłu'. Odkrycie polega na tym, że skręt z ipsilateralnym przeniesieniem ciężaru angażuje cały kręgosłup naraz, natomiast skręt z kontralateralnym przeniesieniem pozwala kręgosłupowi skręcać się segmentowo. Z pozycji stojącej lekcja przechodzi przez chwilę w supine, gdzie toczenie głowy na boki angażuje żebra i łopatki, następnie do leżenia bokiem na prawym, a potem lewym przedramieniu. W podporze na przedramieniu uczestnicy odkrywają różnicę między podnoszeniem ręki ku sufitowi tylko z barku a podnoszeniem inicjowanym z lewej strony kręgosłupa i żeber - to drugie jest lżejsze i bardziej rozłożone. Pozycja kości łonowej i zaangażowanie biodra z podłożem zmieniają dostępność sięgania. Na końcu uczestnicy wracają do stania i powtarzają skręt. Nauczyciel wskazuje, że nikt już nie dociąga rotacji do granicy. Prosi, żeby przypomnieli sobie, jak ruch wyglądał godzinę wcześniej, i zauważa, że tamten sposób też był wyborem - tylko bez świadomości, że był.