Trójkąt rąk szuka łopatki w podłodze

Lekcja otwiera się niezwykłą pierwszą minutą: zanim cokolwiek się zadzieje, pytanie - czy lubisz być teraz sobą? Czy masz oczekiwania wobec tego, co będziemy robić? Oddech do przestrzeni między brwiami i do gardła. Toczenie głowy z uwagą na tył szyi. Główna eksploracja: unoszenie rąk w kierunku sufitu z dłońmi złączonymi - odkrycie wyboru: łopatki w górę czy w dół? Trójkąt rąk (dwie ręce + dolna krawędź żeber) przenoszony na boki z oczami śledzącymi. Środkowy fragment lekcji jest w transkrypcji uszkodzony - 43 powtórzenia tego samego zdania (ok. 15-30 min). Drugi akt: pochylanie kolan z oczami patrzącymi w nieskończoność, trójkąt z wyobraźniowym oporem (przeciwna dłoń naciska na opór), wkręcanie łopatki w podłogę. Finał: szybki mały ruch z całym szkieletem, a potem powrót do wewnętrznej ciszy.

1. 0:00–7:10 Jak to jest być teraz tobą - otwarcie lekcji Leżenie bez instrukcji. Pytanie: czy lubisz to doświadczenie? Czy masz oczekiwania? Oddech do przestrzeni między brwiami, do gardła - czy gardło się otwiera od samej uwagi? Toczenie głowy z uwagą wyłącznie na tył szyi - tylko tyle, ile tył szyi pozostaje miękki.
2. 8:28–12:42 Unoszenie rąk: łopatki w górę czy w dół Ręce unoszą się w kierunku sufitu, dłonie złączone. Eksperyment: najpierw łopatki do góry - jak to jest? Potem łopatki delikatnie w dół przy unoszeniu - co się zmienia? Już na pierwszych 5 cm ruchu masz wybór. Które lubisz bardziej?
3. 13:10–15:35 Trójkąt rąk śledzony oczami Wnętrza dłoni złączone przed sobą, łokcie miękko wyprostowane - trójkąt równoramienny. Przenosisz ten trójkąt na boki bez deformowania go, oczy podążają za kciukami. Kolana zostają do sufitu jako ograniczenie.
4. 30:00–32:04 Pochylanie kolan z oczami patrzącymi w nieskończoność Pochylanie kolan na boki, poczucie jak ruch przechodzi między łopatkami. Wyobraź sobie, że leżysz na trawie i patrzysz na balon bardzo wysoko. Czy zmiana skupienia oczu z bliska na nieskończoność zmienia jakość ruchu i odczucie tyłu szyi?
5. 33:33–40:00 Wyobraźniowy opór i łopatka wkręcona w podłogę Trójkąt rąk z wyobraźniowym oporem: przeciwna dłoń naciska jak na gumę oporową. Co staje się wyraźniejsze? Łopatka. Potem zmiana: opór w tej samej ręce co ruch. Finalnie: wkręcanie żeber i łopatki w podłogę - bark zaparty o podłogę umożliwia szerszy ruch.