Trójkąt rąk i miękki kark

Lekcja otwiera się oceną rotacji głowy w staniu - uczestnik sprawdza, w którą stronę obrót jest łatwiejszy i bardziej nawykowy. W pozycji leżącej na plecach z ugiętymi kolanami buduje trójkąt z obu dłoni i uczy się przesuwać go w bok bez zginania łokci i bez rozdzielania rąk. Kolejne warianty różnicują kierunki: trójkąt w prawo, głowa w lewo, a oczy za trójkątem - lub odwrotnie. Skrzyżowanie nóg odsłania, jak ruch z miednicy przenosi się falą przez kręgosłup do głowy. Na końcu uczestnik wraca do stania i sprawdza, czy obie strony rotacji stały się bardziej dostępne. Często pojawia się wrażenie, jakby czegoś nie było - oporu, który był na początku.

1. 9:04–13:28 Asymetria rotacji głowy w staniu Uczestnik sprawdza w staniu, w którą stronę obrót głowy jest łatwiejszy i bardziej nawykowy. Odkrywa, że wyobrażenie sobie obrotu często wskazuje tę samą, dominującą stronę - mózg zna swój kierunek priorytetowy.
2. 15:22–21:16 Trójkąt dłoni - pierwsze ograniczenie Uczestnik buduje trójkąt z obu dłoni i uczy się przesuwać go w bok bez deformowania kształtu. Proste łokcie i złączone dłonie wymuszają szukanie ruchu w głębszych częściach tułowia, a nie w samych rękach.
3. 23:40–26:58 Nos śledzi kciuki, potem oczy oddzielnie Najpierw głowa podąża za trójkątem, potem trójkąt i głowa idą w przeciwnych kierunkach, a oczy - za trójkątem. Trzy poziomy koordynacji ujawniają nawykowe powiązania między spojrzeniem a głową.
4. 37:36–42:41 Skrzyżowane nogi i fala przez kręgosłup Prawa noga zakłada się na lewą, a pochylanie nóg na bok wywołuje falę przechodzącą przez kręgosłup aż do głowy. Uczestnik odkrywa, jak ruch miednicy i łopatek łączy się z możliwością przetoczenia głowy.
5. 50:09–52:31 Powrót do stania - obie strony dostępne Po powrocie do stania uczestnik sprawdza rotację głowy na obie strony. Często pojawia się poczucie, że oporu jest mniej, a skłonność do obracania się tylko w jedną stronę słabnie.