Środek kręgosłupa lewituje nogę i głowę

Lekcja zaczyna się w staniu od pytania o rytuał: jak zaczynasz? Ruch odniesienia to pochylanie głowy na boki - szukanie echa ruchu w stopach. Splecione palce zmieniają rozkład łatwości po stronach. W leżeniu na boku pojawia się zaproszenie, żeby wyobrazić sobie kręgosłup od przodu - kręgi za tchawicą, za przełykiem, za żołądkiem - budując trójwymiarowy obraz własnego szkieletu. Główna eksploracja: chwyt za skroń, środek kręgosłupa wciśnięty w podłogę sprawia, że prawa noga robi się lżejsza - zafiksujesz środek, wysiłek staje się lokalny; puścisz - ruch jest zorganizowany ze środka. Finał na boku: ograniczenie 'jedna długa linia od pięty do tyłu głowy' ujawnia rotację - żeby utrzymać linię, głowa i noga muszą się delikatnie obracać w tym samym kierunku.

1. 0:00–8:36 Rytuał na początku lekcji - echo ruchu głowy w stopach Stanie, pytanie: co robisz ze swoją uwagą, kiedy zaczynasz? Pochylanie głowy na łatwiejszą stronę i szukanie echa tego ruchu na podeszwach stóp. Splecione palce przed sobą: zmiana splotu o jeden palec zmienia rozkład łatwości po stronach.
2. 9:17–13:28 Kręgosłup widziany od przodu - trójwymiarowy obraz W leżeniu wyobraź sobie kręgi za tchawicą i przełykiem, za żołądkiem, za jelitami. Przełknij ślinę, żeby zlokalizować przełyk. Zbuduj model kręgosłupa widzianego z przestrzeni przed kręgami - nie z tyłu, ale od wewnątrz.
3. 18:26–23:33 Środek kręgosłupa do podłogi - noga robi się lżejsza Chwyt prawą dłonią za lewą skroń. Środek kręgosłupa wciśnięty w podłogę - prawa noga robi się lżejsza i można ją delikatnie unosić. Porównanie: zafiksujesz środek - wysiłek lokalny. Puścisz - noga zorganizowana ze środka. Środek do przodu i do tyłu przy lekko uniesionej nodze.
4. 43:22–45:00 Okręgi środkiem kręgosłupa przy uniesionej głowie i nodze Chwyt za głowę, unieś głowę i nogę. Środek kręgosłupa robi okręgi: do podłogi, do przodu, od podłogi, do tyłu. Głowa krąży w efekcie ruchu środka - nie musisz się zastanawiać nad głową. Zmień kierunek.
5. 48:35–52:47 Jedna długa linia od pięty do tyłu głowy Ograniczenie: od pięty do tyłu głowy jest jedna niezmieniona linia. Głowa do tyłu - noga do przodu, i na zmianę. Żeby utrzymać linię, pojawia się rotacja - palce stopy do podłogi gdy głowa idzie do przodu, do sufitu gdy do tyłu. Nos i paluch patrzą w tym samym kierunku.