Skąd zaczyna się podniesienie ręki

Lekcja zaczyna się w staniu od wyobrażonego unoszenia ręki - gdzie idzie uwaga, gdzie zaczyna się napięcie. Stopniowe przesuwanie punktu inicjacji od ręki do kręgosłupa, a finalnie do stóp. Rysowanie okręgów na ścianie jako test, czy mostek i stopy uczestniczą w ruchu. Po przejściu do leżenia na boku - eksploracja toczenia barku do przodu i do tyłu z rozkładaniem ruchu przez wszystkie punkty kontaktu z podłogą (żebra, biodra, noga, stopa). Kulminacyjne zadanie: obie dłonie rysują okręgi z trwałym kontaktem z podłożem - problem, który wymaga kreatywnego rozwiązania znalezionego przez uczniów (trzy różne opcje).

1. 0:38–6:35 Gdzie idzie uwaga przed uniesieniem ręki Wyobraź sobie, że unosisz rękę - nie rób tego, tylko poczuj, gdzie uwaga idzie pierwsza. Potem przesuwaj punkt inicjacji coraz dalej od ręki: bark, kręgosłup, miednica, stopy.
2. 7:26–11:30 Rysowanie okręgu na ścianie Ręka wyciągnięta, rysowanie dużego okręgu na wyobrażonej ścianie. Gdy mostek zostanie unieruchomiony, okrąg staje się trudniejszy. Gdy stopy i kręgosłup uczestniczą, okrąg się gładzi.
3. 16:23–20:10 Bark toczy się przez wszystkie punkty kontaktu W leżeniu na boku - bark do przodu i do tyłu generowany z żeber, bioder, uda, stopy. Coraz więcej ciała rozkłada ruch, aż nie ma jednego miejsca inicjacji - rusza się wszystko naraz.
4. 22:15–25:30 Ciężar twarzy spływa ku podłodze Toczenie głowy w leżeniu na boku z wyobrażeniem, że grawitacja delikatnie pociąga gałki oczne do podłogi. Twarz i tył głowy - dwa różne kierunki w tej samej czaszce.
5. 38:43–43:30 Zagadka okręgów obu dłońmi Obie dłonie muszą rysować okręgi, cały czas zostając w kontakcie z podłożem. Trzy rozwiązania odkryte przez uczniów: relacja rąk-żebra stała, jedna ręka przez górę, jedna pod siebie.