Ręka wskazuje okrąg

Lekcja otwiera się i zamyka w staniu: uczestnik wyobraża sobie duży okrąg na podłodze wokół maty i śledzi go oczami oraz ręką. To ćwiczenie powraca na końcu jako miara zmiany. Główna praca toczy się w pozycji na plecach i na bokach. Centralne pytanie: skąd pochodzi inicjacja sięgania - z palców, z barku i łopatki, z żeber, czy z kontrruchu lewych żeber cofających się w tył? Kierunek oczu (dłoń w centrum pola widzenia kontra dłoń na peryferiach) pojawia się jako zmienna wpływająca na zasięg i organizację tułowia. Osobna sekwencja różnicuje obrót głowy od obrotu ramienia, gdy oba leżą wzdłuż osi długiej ciała. Wariant z ręką ustawioną jak do mostka łączy przesuwanie tylnej części głowy pod rękę z zginaniem przeciwnego kolana - co może prowadzić do przetaczania się na bok lub siadania. Na końcu uczestnicy wracają do stania i pokazują ten sam okrąg ręką - tym razem zauważają, co się zmieniło.

1. 0:00–5:20 Okrąg na podłodze - orientacja i śledzenie oczami Stojąc, uczestnik wyobraża sobie duży okrąg na podłodze wokół maty i sprawdza, jak go śledzić oczami i prawą ręką przy stopach stojących w miejscu. Ujawniają się dwie strategie: ruch odbywa się w barku albo tułów i ręka poruszają się jako jedna całość.
2. 10:41–12:37 Pierwszy procent - gdzie zaczyna się toczenie Leżąc na plecach, uczestnik eksploruje absolutne minimum przetaczania - pierwszą wartość procentową w każdą stronę. Już w tym mikroruchu pojawia się asymetria: inny punkt inicjacji, inny charakter startu. Moment zamiany myśli w ruch jest inny dla każdej strony.
3. 12:50–18:05 Sięganie - skąd pochodzi ruch Prawa ręka wyciągnięta prostopadle do tułowia sięga w trzech kierunkach: prosto, w dół i w górę pod kątem 45 stopni. Uczestnik porównuje inicjację z palców z inicjacją z barku i łopatki, a następnie odkrywa, że lewe żebra cofające się w tył aktywnie wspierają zasięg prawej ręki.
4. 29:43–32:47 Ręka przy głowie - głowa i ręka niezależnie Leżąc na prawym boku z lewą ręką ułożoną wzdłuż głowy, uczestnik obraca głowę i rękę razem, potem kolejno: tylko głowę przy nieruchomej ręce, potem tylko rękę przy nieruchomej głowie. Różnicowanie ujawnia, jak żebra i kręgosłup różnie organizują się pod każdą z tych wersji.
5. 40:01–46:50 Mostek z ręki - tył głowy pod rękę Leżąc na plecach z ręką ustawioną jak do mostka za głową, uczestnik przesuwa tył głowy pod ten most i jednocześnie ugina przeciwne kolano. Ten ruch, w zależności od organizacji reszty ciała, może prowadzić do przetaczania się na bok, na brzuch lub do siadania.