Kiedy noga robi się nieważka

Zajęcia zaczynają się w staniu od powolnej rotacji na boki: uczestnik szuka momentu, w którym jedna noga traci ciężar bez żadnej intencji jej unoszenia. Na tej podstawie ćwiczenie rozbudowuje się o przemieszczanie stóp szerzej i węziej jako wynik przepływu ciężaru - noga nie jest podnoszona, ona staje się lekka. Następnie pojawia się skłon boczny z jedną stopą odkręconą o 45 stopni, prostymi kolanami i uniesionym przodem stopy - uczestnik odkrywa, że uniesienie przodu stopy cofa biodro i zmienia organizację całego skłonu. W siedzącej eksploracji rotacji pojawia się wyraźna różnica między dwoma stronami: łatwiejsza zaczyna się od wciągania kości udowej w miednicę, trudniejsza - od mostka. Instruktor przywołuje lekcję Feldenkraisa z Amherst z 1981 i pojęcie estetyki ruchu: ruch efektywny jest lżejszy od tego, który wymaga wysiłku. Sekwencja na plecach bada guzki kulszowe jako punkty kontaktu z podłożem, prostowanie nogi przez przeprost kolana i przenoszenie barku na podłogę z nogi wysuniętej do boku. Na zakończenie w staniu wszystkie elementy integrują się w chód - wciąganie kości udowej w miednicę z jednoczesnym obrotem mostka do tej nogi pozwala rosnąć z nogi zamiast opadać na nią.

1. 0:05–3:12 Mostek prowadzi, noga się unosi Powolna rotacja mostka ujawnia moment, w którym jedna noga traci ciężar bez żadnej intencji jej unoszenia - organizm sam przelewa ciężar na drugą nogę. Instruktor prosi o odróżnienie przeskakiwania z nogi na nogę od płynnego przelewania.
2. 3:12–8:23 Rozszerzanie i zwężanie kroku przez obrót Lekka noga przesuwa się szerzej lub węziej w rytm obrotu - krok zmienia się nie przez podnoszenie nogi, lecz przez przepływ ciężaru. Uczestnik bada obie opcje: ciężar na nodze w kierunku skrętu i ciężar na nodze przeciwnej.
3. 8:38–13:30 Przód stopy cofa biodro Uniesienie przodu stopy podczas skłonu bocznego w staniu powoduje cofnięcie biodra - uczestnicy odkrywają ten związek przez własną obserwację. Pojawia się instrukcja wciągania kości udowej w miednicę jako inicjacji ruchu.
4. 18:34–22:34 Łatwa strona z bioder, trudna z mostka Siedząca rotacja do łatwiejszej nogi zaczyna się od wciągania kości udowej w miednicę - uczestnik nazywa tę różnicę wprost. Instruktor przywołuje pojęcie estetyki z lekcji Feldenkraisa z Amherst z 1981: ruch lżejszy jest piękniejszy od ruchu kosztującego wysiłek.
5. 55:01–57:01 Chodzenie jak koło Wciąganie kości udowej w miednicę z jednoczesnym obrotem mostka do tej nogi scala wszystkie wcześniejsze elementy w chód. Tylna noga odrywa się dopiero po pełnym przejściu ciężaru - ruch idzie do góry, nie w dół.