Kiedy noga robi się nieważka

O tej lekcji

Zajęcia zaczynają się w staniu od powolnej rotacji na boki: uczestnik szuka momentu, w którym jedna noga traci ciężar bez żadnej intencji jej unoszenia. Na tej podstawie ćwiczenie rozbudowuje się o przemieszczanie stóp szerzej i węziej jako wynik przepływu ciężaru - noga nie jest podnoszona, ona staje się lekka. Następnie pojawia się skłon boczny z jedną stopą odkręconą o 45 stopni, prostymi kolanami i uniesionym przodem stopy - uczestnik odkrywa, że uniesienie przodu stopy cofa biodro i zmienia organizację całego skłonu. W siedzącej eksploracji rotacji pojawia się wyraźna różnica między dwoma stronami: łatwiejsza zaczyna się od wciągania kości udowej w miednicę, trudniejsza - od mostka. Instruktor przywołuje lekcję Feldenkraisa z Amherst z 1981 i pojęcie estetyki ruchu: ruch efektywny jest lżejszy od tego, który wymaga wysiłku. Sekwencja na plecach bada guzki kulszowe jako punkty kontaktu z podłożem, prostowanie nogi przez przeprost kolana i przenoszenie barku na podłogę z nogi wysuniętej do boku. Na zakończenie w staniu wszystkie elementy integrują się w chód - wciąganie kości udowej w miednicę z jednoczesnym obrotem mostka do tej nogi pozwala rosnąć z nogi zamiast opadać na nią.