Głowa unosi nogę

O tej lekcji

W leżeniu na prawym boku uczestnik mierzy subiektywny ciężar lewej nogi jako punkt wyjścia. Lewą dłonią ułożoną z góry przez głowę na prawej skroni unosi głowę i szuka, jak kontakt prawych żeber z podłożem może wesprzeć ten ruch - i czy miednica włącza się, czy zostaje bierna. Po tej pracy noga często okazuje się lżejsza, choć bezpośrednia praca dotyczyła tylko głowy. Lekcja buduje stopniowo ruch głowy i nogi w przód i w tył, szukając punktu na linii środkowej, który równoważy oba końce. Następnie pojawiają się okręgi - najpierw samą stopą, potem głową, wreszcie obiema naraz - z angażowaniem oczu spójnym lub rozbieżnym z kierunkiem ruchu. Obie strony leżenia są eksplorowane symetrycznie. Lekcja zamyka się w staniu: głowa pochyla się w przód, środek pleców idzie w tył; głowa cofa się, mostek wysuwa się do przodu. Ten sam wzorzec może pojawić się przy zwykłym odwracaniu głowy za siebie.