Ciepło prowadzi dłoń

Uczący się zaczyna od zbliżania dłoni do siebie bez dotyku i szuka momentu, w którym pojawia się ciepło, a potem wrażenie delikatnego magnetycznego odpychania. Leżąc na plecach, unosi rękę nad twarz i szuka odległości, w której skóra czoła wyczuwa promieniowanie ciepła z dłoni. To odczucie wyznacza tempo całej pracy - ręka porusza się po twarzy, skalpie i szyi tylko tak szybko, jak pozwala utrzymanie wrażenia ciepła. Na boku ręka wędruje wzdłuż osi środkowej od pępka przez mostek i gardło aż nad głowę, organizując przetaczanie tułowia w kierunku sufitu. Na plecach obie dłonie trafiają pod zgięte kolana, kolana rozchodzą się szeroko, a toczenie na boki pozostaje w kontakcie z ciepłem w rękach. Lekcja kończy się wstaniem i obserwacją, jak teraz czuć dłonie.

1. 0:00–4:35 Ciepło między dłońmi Uczący się zbliża dłonie do siebie bez dotyku i szuka pierwszego momentu pojawienia się ciepła. Z czasem powietrze między dłońmi wydaje się gęstnieć, a ręce zaczynają delikatnie magnetycznie odpychać się od siebie.
2. 9:57–14:27 Dłoń ogrzewa twarz bez dotyku Ręka unosi się nad czołem w odległości od jednego do kilku centymetrów. Uczący się szuka miejsca, gdzie ciepło dłoni jest wyczuwalne na skórze, i powoli przesuwa to wrażenie po czole, oczach, policzkach i skalpie.
3. 27:36–32:14 Ręka wzdłuż osi środkowej Leżąc na boku, dłoń przesuwa się od pępka przez mostek, gardło i twarz, a potem wyciąga się nad głową. Ten gest organizuje przetaczanie tułowia w kierunku sufitu i powrót - tempo wyznacza wrażenie ciepła.
4. 41:09–46:22 Mostek, gardło, policzek Na drugim boku dłoń kolejno ogrzewa żebra, mostek, obojczyki, gardło i policzki. Przy każdej nowej części uczący się zatrzymuje się, szuka wrażenia ciepła i dopiero potem zaczyna przetaczać się w kierunku sufitu.
5. 47:50–52:42 Obie dłonie pod kolanami Na plecach obie ręce trafiają pod zgięte kolana, nie podtrzymując, lecz pozostając w lekkim kontakcie. Kolana rozchodzą się szeroko i przetaczanie na boki jest prowadzone wyłącznie przez wrażenie ciepła w rękach.