Timing głowy przy toczeniu kolan

Lekcja prowadzona w leżeniu na plecach. Zaczyna się od pochylania kolan na boki ze splecionymi rękami wyciągniętymi do sufitu - uwaga na ciężar nóg i unoszący się bok miednicy. Kluczowy motyw: znalezienie timing głowy - w którym momencie ruchu kolan głowa jest najlżejsza do uniesienia. Lekcja testuje warianty za wcześnie i za późno jako środek odkrycia właściwego momentu. Potem jedno kolano ugięte z pomocą stopy i dodanie wciągania nogi zwiększa zasięg i lekkość toczenia. Kończy się wyczuciem przelewania się z boku na bok i staniem z poczuciem długości.

1. 0:00–2:15 Ciężar nóg unosi bok miednicy Pochylanie kolan na prawo - poczucie, że ciężar nóg wyrzuconych za oś sprawia, że lewe biodro unosi się bez wysiłku, jakby napełnione helem.
2. 13:40–16:40 Splecione ręce do sufitu, jeden bok unosi się Ruch kolan na boki ze splecionymi rękami - poczucie, jak cały lewy bok staje się lekki. Szukanie podnoszenia, a nie spadania na bok.
3. 22:10–28:00 Timing głowy - za wcześnie, za późno, w sam raz Ręce splecione za głową, kolana na bok - eksplicit eksperyment z podnoszeniem głowy w różnych momentach. Za wcześnie jest ciężko, za późno też - między nimi jest moment lekkości.
4. 29:40–32:40 Jedno kolano ugięte, odchodzenie od stopy Jedna stopa na podłodze, ręce splezione do przodu - odchodzenie od zaangażowanej stopy sprawia, że lewe biodro lekko unosi się i ręce pochylają na prawo.
5. 34:00–36:10 Wciąganie nogi wydłuża ruch Dodanie ruchu wciągania kolana po podłodze i prostowania nogi w dół - noga staje się częścią toczenia miednicy. Możliwość dodania głowy i wyginięcia na boku.