Podłoga odpycha w górę

Lekcja zaczyna się w staniu: zamiast naciskać na podłogę, uwaga skupia się na tym, że podłoga odpycha w górę z taką samą siłą. Z tego miejsca eksplorowane są dwa sposoby podnoszenia pięty - przez przesunięcie środka ciężkości od góry (głowa do przodu) oraz przez zaangażowanie śródstopia i przesuwanie podłoża do tyłu. Ten kontrast wraca w każdej sekwencji. W staniu z jedną nogą do przodu mostek unosi się, rotuje przez bark, a wzrok wędruje za siebie. W leżeniu na boku żebra i biodra strony leżącej inicjują ruch barku po stronie górnej. Pojawiają się sekwencje z trzymaniem kolana i unoszeniem go przy aktywnym zaangażowaniu całego boku ciała z podłożem. Lekcja zamyka się w staniu i chodzeniu, gdzie tylna stopa pozostaje dłużej na podłodze, mostek organizuje stabilność nad nogą nośną, a wynik to płynne przenoszenie ciężaru z nogi na nogę.

1. 0:50–2:32 Podłoga odpycha w górę Prowadzący wprowadza centralny obraz lekcji: podłoga odpycha z taką samą siłą, z jaką stoisz. Uwaga przenosi się z naciskania w dół na bycie niesionym ku górze - ta zmiana perspektywy organizuje całą resztę lekcji.
2. 2:32–6:08 Dwa sposoby podnoszenia pięty Porównanie dwóch strategii: pięta unosi się, gdy głowa przesuwa się do przodu, albo gdy śródstopie przesuwa podłogę do tyłu. Prowadzący prowadzi przez oba warianty, żeby odczucia mogły mówić same za siebie.
3. 9:06–14:04 Mostek rotuje przez bark Z jedną nogą do przodu mostek unosi się i obraca w bok, wzrok wędruje za siebie przez bark. Tylne śródstopie angażuje podłoże i wspiera cały skręt od dołu - nie tylko od strony głowy.
4. 17:16–20:43 Lewe żebra toczą prawy bark W leżeniu na prawym boku całe lewe żebro, biodro i noga - angażując podłoże - generują ruch prawego barku do przodu i z powrotem. Zasada inicjacji od dołu przeniesiona na pozycję leżącą po raz pierwszy staje się odczuwalna w skali całego organizmu.
5. 56:13–58:03 Ninja na trzeszczących deskach Chodzenie z tylną stopą dłużej na podłodze, mostkiem nad nogą nośną, ciężar przenoszony gram po gramie. Obraz ninja skradającego się po zamku pozwala odczuć różnicę między tupaniem a płynnym przepływem ciężaru przez szkielet.