Wtoczyć się do siadu

Zaczynasz w siadzie, podparty na dłoniach z tyłu, i sprawdzasz, jak odłożyć jeden i drugi łokieć na podłogę, a potem oba naraz. Leżąc, splatasz dłonie pod głową i badasz, skąd bierze się wsparcie dla unoszenia głowy - które żebra, która łopatka, jak zapraszasz kolana i oczy. Stopniowo składasz to w przetoczenie na przedramię i bark, aż z leżenia wchodzisz do siadu i wracasz w dół tą samą drogą. Prowadzi Cię tu odczucie wysiłku, płynność oddechu i to, czy ruch da się w każdej chwili odwrócić - pod koniec wstawanie z podłogi bywa lżejsze i bardziej Twoje.

1. 0:00–3:25 Pięć punktów kontaktu w siadzie Siedzisz podparty na dłoniach z tyłu i odkładasz raz jeden, raz drugi łokieć na podłogę, sprawdzając jakość tego ruchu i wskaźniki: mniej wysiłku, płynność, spokojny oddech.
2. 5:55–9:08 Oddech w tle Leżysz i badasz, czy możesz zauważać oddech bez zmieniania go, a potem trzymać go w tle, gdy uwaga przenosi się na pięty, plecy i kontakt z podłożem.
3. 11:47–16:04 Skąd wsparcie dla głowy Z dłońmi pod głową kierujesz jeden łokieć do sufitu i szukasz, która łopatka, które żebra i pacha dają wsparcie, by głowa zaczęła się delikatnie unosić i obracać.
4. 30:41–35:29 Wkręcić się na przedramię Sięgasz ręką skośnie i przenosisz ciężar po podłodze jak po rampie, aż lądujesz na przedramieniu w pozycji na boku, szukając tej samej drogi w dół.
5. 42:41–48:23 Krążenie przez siad Z dużą wyobrażoną piłką przetaczasz się przez bok do siadu i z powrotem, zmieniasz kolana i kierunek, aż wstawanie i kładzenie się stają się jednym płynnym, przyjemnym kręgiem.