Miednica na torach

Lekcja zaczyna się w staniu: szukasz miejsca miednicy, z którego głowa sięga najwyżej, przesuwając miednicę do przodu i do tyłu po wyobrażonych torach, przy nieruchomych ramionach i głowie. Ręce wiszą swobodnie i balansują ruch miednicy. Potem leżysz na plecach i obserwujesz kolejność ruchu w oddechu, moment po momencie, jakby to był pierwszy oddech - instruktor cytuje Feldenkraisa: nie oddychaj w żaden sposób, który znasz. Dalsza praca łączy toczenie miednicy z ruchem jednej nogi, potem obu nóg uniesionych nad żebrami. Ćwiczenia rozróżniają dwa ruchy w stawie biodrowym: odwiedzenie i rotację, zależnie od tego, czy stopa podąża za kolanem, czy zostaje w miejscu. Kilka razy instruktor prosi o świadome zafiksowanie miednicy i obserwację, co się wtedy dzieje z oddechem i cierpliwością. Lekcja kończy się powrotem do stania i próbą chodzenia, gdzie miednica jest zrównoważona jak ułożone kamienie - bez trzymania.

1. 2:38–9:51 Miednica na torach, głowa w miejscu Stoisz i przesuwasz miednicę do przodu i do tyłu po wyobrażonych torach, podczas gdy głowa i ramiona zostają w przestrzeni. Szukasz punktu ustawienia miednicy, z którego czujesz się najwyższy. Ręce wiszą swobodnie i balansują ruch miednicy - nie przyklejają się do ud.
2. 9:51–14:49 Oddech obserwowany po raz pierwszy Leżysz na plecach i śledzisz kolejność ruchu na wdechu i wydechu, moment po momencie. Instruktor cytuje Feldenkraisa: nie oddychaj w żaden sposób, który znasz. Pytanie brzmi, co się porusza pierwsze i co pojawia się po kolei - na wdechu i na wydechu.
3. 21:09–23:14 Zabetonowana miednica i co z nią przychodzi Poruszasz jednym kolanem nad żebrami, a potem świadomie fiksujesz miednicę. Obserwujesz, co się dzieje z oddechem, cierpliwością i szerokością uwagi, gdy miednica nie może się ruszyć. Potem ją puszczasz i porównujesz oba stany.
4. 39:17–43:35 Głowa w lewo, tułów w prawo Leżysz z szeroko rozłożonymi kolanami i przesuwasz tył głowy w bok. Odkrywasz, że głowa może pomagać lub przeszkadzać toczeniu się na boki. Gdy głowa przesuwa się w lewo, organizm może przetaczać się w prawo - i odwrotnie.
5. 47:57–51:27 Chód z najwyższego punktu miednicy Wstajesz powoli i wracasz do szukania najwyższego punktu w staniu, tym razem z pamięcią leżącej pracy. Próbujesz chodzić z tego miejsca, rosnąc na każdym kroku. Obserwujesz, co się dzieje z oddechem przy różnych ustawieniach miednicy - za bardzo do przodu i za bardzo do tyłu.