Łokieć zbliża się do kolana

Lekcja zaczyna się stojąc: obserwacja oddechu i ruch głowy do przodu i w dół, z uwagą na to, co spontanicznie się porusza i w którą stronę nos prowadzi spojrzenie. Po przejściu do leżenia na plecach z ugiętymi kolanami uczestnik podnosi jedną stopę i sprawdza, czy oddech pozostaje płynny przy zmieniającym się rozkładzie ciężaru. Główna sekwencja łączy głowę i nogi: ręce splecione za potylicą, łokcie ku sufitowi. Najpierw ten sam łokieć i kolano zbliżają się w płaszczyźnie strzałkowej, potem łokieć kieruje się do kolana po przekątnej, wprowadzając skręt. Zmiana konfiguracji zmienia, które żebra zatapiają się w podłodze i jak organizuje się wsparcie. Środkowa część lekcji bada timing: głowa i obie nogi unoszą się jednocześnie. Uczestnik celowo popełnia błędy, żeby poczuć asymetrię i stopniowo odnaleźć jednoczesność. W końcowej sekwencji składanie żeber po jednej stronie - z głową i kolanami uniesionymi - inicjuje przetoczenie na bok. Na boku jeden łokieć utrzymuje kontakt z kolanem, drugi wykonuje ruch góra-dół, wprowadzając zginanie i wyprost kręgosłupa bocznie. Lekcja kończy się stojąc: głowa porusza się swobodnie we wszystkich kierunkach, wspierana przez żebra i kręgosłup.

1. 0:00–6:28 Oddech na pierwszym planie - głowa pochyla się w dół Stojąc, uczestnik bada ruch głowy do przodu i w dół, traktując płynność oddechu jako punkt odniesienia. Uwaga skupia się na tym, co spontanicznie się porusza i w którą stronę nos prowadzi spojrzenie.
2. 9:01–11:04 Jedna stopa unosi się - oddech nie zmienia się W leżeniu na plecach z ugiętymi kolanami uniesienie jednej nogi ujawnia zmianę rozkładu ciężaru. Pytanie przewodnie: czy oddech może pozostać niezmieniony, gdy noga jest w powietrzu.
3. 11:04–21:10 Łokieć do kolana po tej samej stronie Ręce splecione za potylicą, zbliżanie prawego łokcia i prawego kolana w płaszczyźnie strzałkowej bez skrętu. Uwaga na to, który łokieć wyprzedza drugi i jak żebra wchodzą w kontakt z podłożem.
4. 21:10–27:50 Łokieć do kolana po przekątnej - pierwszy skręt Prawy łokieć kieruje się do lewego kolana, wprowadzając skręt tułowia. Zmiana konfiguracji zmienia, które żebra zatapiają się w podłodze i jak organizuje się wsparcie dla głowy.
5. 36:34–49:02 Żebra składają się i ciało przetacza na bok Z uniesionych głowy i kolan, składanie żeber po jednej stronie inicjuje przetoczenie na bok - bez zamachu. Na boku jeden łokieć utrzymuje kontakt z kolanem, drugi porusza się góra-dół, wyginając i zginając kręgosłup bocznie.