Kość łonowa w dół i trzy sposoby obracania się ze siebie

O tej lekcji

Lekcja otwiera się w staniu: rotacja na prawo i lewo - czy zbliżasz się do wyobraźniowej ściany, czy oddalasz, czy obracasz się wokół własnej osi? Trzy opcje. W leżeniu na boku odkrywanie trzech strategii: podwijanie ogona (kość łonowa do góry), wydłużanie dolnych pleców (kość łonowa w dół przez prostowniki), izolacja żeber z nieruchomą miednicą. Kluczowy motyw: 'ciężkie nogi' - wyobraź sobie, że kości udowe wciągają się w podłoże, kość łonowa idzie w dół przez zginacze bioder, brzuch się wydłuża. To sprawia, że żebra nie idą do sufitu, tylko z nim, a noga unosi się lżej. Falowanie na boku z ręką idącą za siebie integruje ten ruch. Finał w leżeniu: miednica prawo-i-w-dół sprawia, że prawa noga unosi się bez wysiłku - naprzemiennie. W staniu: powrót do rotacji, kość łonowa w dół zmienia ruch głowy i rotację wokół osi.