Kość łonowa prowadzi skręt

Zajęcia zaczynają się na stojąco: uczestnik szuka łatwego zakresu rotacji za siebie z zamkniętymi oczami, potem eksploruje trzy warianty - koszyk żebrowy obraca się na nieruchomej miednicy, miednica obraca się pod nieruchomymi żebrami, cały tułów obraca się jako jeden cylinder na pachwinach. Na podłodze dłonie wędrują od dolnego brzucha, przez dolne plecy, na kość krzyżową i kość łonową. Badanie ujawnia dwie strategie inicjowania skrętu: podwijanie ogona (tyłopochylenie, krótki brzuch) i odwijanie ogona (przodopochylenie, długi brzuch). Kiedy rotacja za siebie zaczyna się od odsunięcia kości łonowej w dół, żebra unoszą się jakby do przodu i cały kręgosłup zaczyna falować. W leżeniu bocznym eksplorowane jest przenoszenie ręki za siebie z wygięciem pleców oraz podnoszenie głowy w obu strategiach miednicy. Ruch syren - uniesienie obu kolan razem przy rotacji - pokazuje ten sam wzorzec z udziałem całego ciężaru na kręgosłupie. Lekcja kończy się chodem: kiedy kość łonowa ma swobodę ruchu w dół i brzuch pozostaje długi, krok robi się dłuższy, a nogi lżejsze.

1. 2:28–4:24 Zakres rotacji z zamkniętymi oczami Uczestnik szuka granicy łatwości w rotacji za siebie na stojąco. Zamknięte oczy kierują uwagę na odczucie gęstości ruchu, zanim pojawi się opór - punkt, w którym ruch zaczyna się zatrzymywać.
2. 4:39–9:39 Żebra na miednicy, miednica pod żebrami Trzy warianty rotacji: koszyk żebrowy obraca się na nieruchomej miednicy, potem miednica porusza się pod nieruchomymi żebrami, na końcu cały tułów obraca się jako jeden cylinder na pachwinach. Każdy wariant oddziela inną część kręgosłupa i ujawnia, gdzie faktycznie mieszka skręt.
3. 17:55–22:22 Kość krzyżowa zdradza strategię skrętu Dłoń na kości krzyżowej i kości łonowej ujawnia, czy skręt zaczyna się od podwinięcia ogona (krótki brzuch, tyłopochylenie) czy od odsunięcia kości łonowej w dół (długi brzuch, przodopochylenie). Obie strategie prowadzą żebra w różnych kierunkach i angażują inne miejsce kontaktu z podłogą.
4. 24:09–26:42 Skręt zamienia się w falę Kiedy rotacja zaczyna się od odsunięcia kości łonowej w dół, a powrót następuje z podwinięciem ogona, ruch przestaje być skrętem i zaczyna falować przez cały kręgosłup. Żebra unoszą się do przodu przy wychodzeniu i opadają przy powrocie - cały szkielet uczestniczy.
5. 48:19–58:36 Ruch syren i chód z długim brzuchem Uniesienie obu kolan razem przy rotacji w leżeniu pokazuje falę przez cały kręgosłup z przodopochyleniem. Kiedy po tym uczestnik wstaje i kość łonowa ma swobodę ruchu w dół, krok robi się dłuższy, a nogi lżejsze. Prowadzący łączy wydłużony brzuch z prostownikami grzbietu i swobodą klatki piersiowej.