Kość łonowa prowadzi skręt

O tej lekcji

Zajęcia zaczynają się na stojąco: uczestnik szuka łatwego zakresu rotacji za siebie z zamkniętymi oczami, potem eksploruje trzy warianty - koszyk żebrowy obraca się na nieruchomej miednicy, miednica obraca się pod nieruchomymi żebrami, cały tułów obraca się jako jeden cylinder na pachwinach. Na podłodze dłonie wędrują od dolnego brzucha, przez dolne plecy, na kość krzyżową i kość łonową. Badanie ujawnia dwie strategie inicjowania skrętu: podwijanie ogona (tyłopochylenie, krótki brzuch) i odwijanie ogona (przodopochylenie, długi brzuch). Kiedy rotacja za siebie zaczyna się od odsunięcia kości łonowej w dół, żebra unoszą się jakby do przodu i cały kręgosłup zaczyna falować. W leżeniu bocznym eksplorowane jest przenoszenie ręki za siebie z wygięciem pleców oraz podnoszenie głowy w obu strategiach miednicy. Ruch syren - uniesienie obu kolan razem przy rotacji - pokazuje ten sam wzorzec z udziałem całego ciężaru na kręgosłupie. Lekcja kończy się chodem: kiedy kość łonowa ma swobodę ruchu w dół i brzuch pozostaje długi, krok robi się dłuższy, a nogi lżejsze.