Język toczy głowę

Uczestnik leży na plecach z dłońmi na podbrzuszu. Pierwsza część rozróżnia dwa wzorce oddechowe: wciąganie brzucha na wdechu (oddech paradoksalny) i trójwymiarowe rozszerzanie podbrzusza na wdechu. Na tym tle pojawiają się ruchy języka - śledzenie linii zębów, naciskanie policzków, okręgi wewnątrz ust. Stopniowo język zaczyna inicjować toczenie głowy na boki, a ruch obejmuje kolana i miednicę. Nauczyciel wskazuje wprost, że język jest anatomicznie połączony z kręgami szyjnymi. Lekcja kończy się staniem i chodzeniem - z obrazem języka wyrastającego z dna miednicy.

1. 0:00–3:30 Dwa równoległe procesy: ruch i oddech Nauczyciel przedstawia zasadę lekcji: ruch i oddech toczą się równolegle. Zadaniem jest poruszać się tak, żeby oddech pozostawał niezmieniony. Uczestnik skanuje kontakt z podłożem i kierunki oddechu.
2. 5:22–8:52 Oddech paradoksalny i oddech do podbrzusza Dłonie na dolnym brzuchu służą jako punkt odniesienia. Uczestnik porównuje dwa wzorce: wciąganie brzucha na wdechu i trójwymiarowe rozszerzanie podbrzusza. Ten drugi oddech staje się tłem dla całej reszty lekcji.
3. 12:45–21:21 Język ślizga się po zębach, kolana towarzyszą Czubek języka wędruje po linii zębów, naciśka na policzki. Pojawia się pytanie o oczy: czy poruszają się z językiem? Stopniowo dodawane są kolana - raz idą w tym samym kierunku co język, raz w przeciwnym. Uczestnik obserwuje, który układ ruchu jest łatwiejszy.
4. 34:43–37:13 Język inicjuje toczenie głowy Naciskanie języka na policzek zaczyna pociągać głowę na boki. Nauczyciel wskazuje, że język jest anatomicznie połączony z kręgami szyjnymi - słowo 'jakby' zostaje odrzucone. Do ruchu głowy dołączają kolana, uczestnik sprawdza oba warianty kierunków.
5. 39:17–42:44 Duże okręgi języka wprowadzają głowę w ruch Język zatacza duże okręgi wewnątrz ust i stopniowo wprowadza głowę w okrężny ruch. Przy połączeniu z oddechem do dna miednicy może pojawić się odczucie, jakby język wyrastał z podbrzusza.