Ile ciebie idzie w ruch

Punkt wyjścia to paradoks: instrukcja "przesuń dłonie do podłogi" nie mówi nic o barkach, a większość ludzi porusza tylko barkami. Lekcja używa tego jako zasady - instrukcja wyznacza cel, nie drogę - i bada ją przez trzy główne pozycje. W skłonie w staniu ćwiczący zostaje tylko w komfortowym zakresie i obserwuje myśli o tym, że "powinno być więcej". W siadzie z trzymaną stopą odkrywa zasadę dźwigni: tułów idący do tyłu odciąża nogę idącą do przodu. W przetaczaniu z leżenia do siadu sprawdza, czy tempo oddechu pozostaje niezmienione. Lekcja kończy się tym samym skłonem, co na początku.

1. 0:52–1:47 Instrukcja nie ogranicza wyboru Instrukcja "przesuń dłonie do podłogi" nie mówi nic o barkach - skąd pochodzi fiksacja tylko na nich? Ćwiczący odkrywa, że samodzielnie narzucone ograniczenia nie wynikają z tekstu instrukcji.
2. 2:04–4:44 Komfortowy zakres i myśli wokół niego Skłon do przodu tylko do granicy łatwości, bez wysiłku i rozciągania. W tej przestrzeni pojawiają się myśli: "ale jestem sztywna", "to za łatwe". Ćwiczący obserwuje je bez działania na ich podstawie.
3. 13:38–15:09 Dźwignia zamiast siły ramion Unoszenie nogi w siadzie z trzymaną stopą - najpierw z napiętymi rękoma, potem odkrycie kontrciężaru: tułów idący do tyłu zmniejsza ciężar nogi, a zakres ruchu rośnie bez dodatkowego wysiłku.
4. 20:01–23:38 Im mniej wysiłku, tym wyraźniejsze odczucia Wysiłek przysłania to, co czujesz - im więcej wkładasz, tym mniej widzisz. Ćwiczący porównuje ten sam ruch z wysiłkiem i bez. Bez wysiłku ruch jest inny, nie tylko lżejszy.
5. 41:04–43:28 Głos jako miara napięcia Przetaczanie z leżenia do siadu z ciągłym, niezmienionym oddechem - jak podczas rozmowy telefonicznej. Mówienie pod nosem ujawnia momenty, w których organizm zmienia "bieg" napięcia. Pytanie: co jest w tym miejscu, że potrzebuje mobilizacji?