Dwanaście godzin miednicą - trzecia jest biodrem, szósta jest ogonem, podłoga inicjuje ruch

Lekcja zaczyna się od anatomii: biodro to nie kolce biodrowe ani krętarz - staw biodrowy jest głęboko w pachwinie, na szerokości uszu, niedotykalny ale realny. Na plecach budujemy zegar: kość krzyżowa to tarcza zegara leżąca twarzą do podłogi - szósta to kość ogonowa, dwunasta to góra kości krzyżowej, trzecia to prawe biodro, dziewiąta to lewe. Ruch przebiega etapami: najpierw rysowanie promieni od środka na każdą godzinę, potem budowanie łuku godzina po godzinie, potem pełne koło z obserwacją, co dzieje się w pachwinach i czy ruch przechodzi wzdłużnie przez kręgosłup. Finał: dwa zegary patrzące na siebie - jeden na kości krzyżowej, drugi na podłodze - ruch jakby wychodził od podłogi, plus uwaga na kształt języka i ośrodkową jednocześnie podczas okręgów miednicą.

1. 0:00–10:10 Biodro jest głęboko w pachwinie - nie tam, gdzie trzymasz ręce Stanie. Kładziemy ręce na biodra - to są kolce biodrowe albo talia, ale to nie są biodra. Krętarz po boku to też nie biodro. Guz kulszowy to też nie biodro. Staw biodrowy jest głęboko w pachwinie - niedotykalny, ukryty między wszystkimi tymi punktami. Biodra są na szerokości uszu, nie kolców. Dwa tryby ruchu: kość udowa obraca się w miednicę (miednica stabilna) vs miednica obraca się na kościach udowych (jak w tańcu brzucha).
2. 17:45–22:03 Zegar leży na kości krzyżowej twarzą do podłogi - szósta i dwunasta W leżeniu: wyobraź sobie zegar leżący na twojej kości krzyżowej. Tarcza patrzy w dół, w kierunku podłogi. Szósta to kość ogonowa. Dwunasta to góra kości krzyżowej. Przetaczaj miednicę od szóstej do dwunastej kilka razy i poczuj, jak ten ruch przechodzi przez kręgosłup do głowy. Obraz przestrzenny tarczy pomaga komunikować się z miednicą przez kierunki, a nie przez napięcia.
3. 22:03–27:38 Trzecia i dziewiąta - miednica przetacza się na boki przez stopy Trzecia = prawe biodro, dziewiąta = lewe biodro. Przetaczaj miednicę na prawo: jedno kolano wydłuża się, drugie się skraca. Jedna stopa robi się lżejsza na podłodze, druga cięższa. Poczuj, jak zmiana ciężaru stopy podnosi biodro z podłogi. Przetaczaj z trzeciej na dziewiątą: czy ruch przechodzi wzdłuż tułowia do łopatek, do głowy? Które łopatki reagują, gdy miednica się porusza?
4. 35:47–43:49 Od szóstej coraz szerzej - budowanie łuku i pełnego okręgu Zamiast wracać do środka, zaczynasz rysować kawałek łuku: szósta-piąta-czwarta i powrót. Dodajesz godzinę po godzinie. Najpierw prawa strona (szósta do dwunastej). Przerwa i skanowanie: prawa noga vs lewa noga, różnica po pracy asymetrycznej. Potem lewa strona: zacznij od miejsca, które jest łatwe, i rozsmarowuj łatwość na boki. Jeżeli zegar ma farbę - jaki obraz zostawi na podłodze? Pełne koło, gdy obie połowy są jasne. Pachwiny i frontowe biodra podczas okręgu.
5. 45:02–51:28 Dwa zegary patrzą na siebie - podłoga inicjuje ruch, język porządkuje głowę Zegar na kości krzyżowej i zegar na podłodze patrzą na siebie twarzami. Dotykasz trzecia-trzecia, czwarta-czwarta - każdą godzinę z obu zegarów naraz. A teraz: jakby to podłoga poruszała miednicą, ruch wychodził od dołu, spod ciebie. Potem: zarysuj w uwadze kształt języka - szerokość, długość, grubość. Zachowaj ten obraz i zacznij robić okrąg miednicą jednocześnie. Czy tył głowy staje się bardziej aktywny? Miękkie oczy, swobodne. Finał w staniu: rotacja za siebie - ile ciebie teraz jest w tym ruchu?