Ciężar nóg toczy tułów

Lekcja otwiera się w staniu: zawiązywanie buta służy jako test odniesienia, który ujawnia, jak zginanie kolan i tułowia jest zorganizowane. Po przejściu do leżenia na plecach uczestnik eksploruje unoszenie głowy splecionymi za karkiem dłońmi, szukając angażowania całego kręgosłupa od kości ogonowej po przestrzeń między łopatkami. Następnie obydwa kolana trafiają nad klatkę piersiową i zaczyna się długa eksploracja chwytów za stopy - ręka po wewnętrznej lub zewnętrznej stronie kolana, odwrócona dłoń, obie ręce naraz, z głową lub bez. Centralną sekwencją jest odkrycie, że delikatne prostowanie jednej nogi wytwarza ciężar, który toczy tułów na bok, a zginanie przywraca go do środka. Lekcja kończy się wyobrażeniem ruchu przed jego wykonaniem, toczeniem do leżenia bokiem z poszukiwaniem wsparcia ręki na podłodze oraz zbliżaniem nosa ku kolanu z impulsem lewego biodra ku siadowi. Przez całą lekcję prowadzący zadaje pytania o strategię uwagi i podkreśla odwracalność każdego ruchu.

1. 0:07–2:18 Wiązanie buta jako test odniesienia Uczestnik stoi i wykonuje ruch zawiązywania buta - najpierw swobodnie, potem z ograniczonym zginaniem kolan. Różnica w wysiłku ujawnia, jak cały organizm uczestniczy w codziennej czynności i ustala punkt odniesienia na koniec lekcji.
2. 7:01–9:27 Głowa w koszyczku dłoni Palce splecione za głową tworzą koszyczek, a łokcie unoszą się ku sufitowi. Uczestnik szuka angażowania kręgosłupa od kości ogonowej po przestrzeń między łopatkami, żeby podnieść głowę bez przeciążania szyi.
3. 15:02–21:42 Ile sposobów złapać stopę Trzymając jedno kolano nad żebrami, uczestnik zmienia chwyt za stopę na wiele sposobów: ręka po wewnętrznej lub zewnętrznej stronie kolana, odwrócona dłoń, obie ręce jednocześnie. Instruktor podkreśla, że lista możliwości nie ma końca i zachęca do szukania tego, co łatwe.
4. 27:06–34:43 Prostowanie nogi toczy tułów Trzymając obie stopy z kolanami na zewnątrz, uczestnik odkrywa, że delikatne prostowanie jednej nogi wytwarza ciężar toczący tułów na bok. Naprzemienne zginanie i prostowanie nóg buduje rytmiczne, lekkie przetaczanie bez wysiłku mięśni brzucha.
5. 39:05–45:11 Wyobraźnia przed toczeniem i nos ku kolanu Zanim uczestnik toczy się na lewą stronę, wyobraża sobie ten ruch - próba generalna w głowie. Toczenie prowadzi do leżenia bokiem z ręką szukającą oparcia na podłodze. W finale nos zbliża się ku prawemu kolanu, a lewe biodro inicjuje ruch ku siadowi.