Bark zaprasza oczy

Zaczynasz stojąc, z wyciągniętymi rękami i kciukami w polu widzenia, potem przenosisz tę samą uwagę do leżenia na boku. Poruszasz barkiem do przodu i do tyłu i zauważasz, do jakiego ruchu oczu ten bark zaprasza. Sięganie ręką po podłodze inicjujesz raz z dłoni, raz z łopatki, raz z przeciwległego barku i biodra, testując zasadę opozycyjności - kiedy ręka idzie w jedną stronę, biodro cofa się w drugą. Mapujesz palcem kostny oczodół i rozróżniasz dwie strategie patrzenia: wodzenie wzrokiem za dłonią i trzymanie jej kątem oka. Pod koniec przetaczasz się przez ruch, w którym głowa przechodzi pod ręką, i wracasz do stania oraz chodzenia, patrząc na dwa kciuki i widząc otoczenie jako całość.

1. 0:00–2:47 Kciuki na skraju pola widzenia Stoisz i wyciągasz ręce przed siebie, rozsuwasz je tylko tyle, ile widzisz oba kciuki naraz, a potem robisz to samo z zamkniętymi oczami, budując kinestetyczny obraz, gdzie ręce są w przestrzeni.
2. 6:50–10:05 Bark zaprasza oczy Na lewym boku poruszasz prawym barkiem do przodu i do tyłu i zauważasz, w którą stronę ten ruch zaprasza oczy, potem zostawiasz żuchwę zwisającą ku podłodze i łączysz oddech ruchu barku z oczami.
3. 12:55–16:56 Skąd wychodzi sięganie Ślizgasz dłoń po podłodze i eksperymentujesz, skąd inicjujesz ruch: raz z dłoni, raz z łopatki, raz z przeciwnego barku i żeber, zostawiając dłoń miękką i gotową do kontaktu.
4. 23:24–27:51 Biodro za ręką Odkrywasz zasadę opozycyjności - kiedy prawa ręka sięga do przodu, lewe biodro cofa się do tyłu, a sięganie po skosie znajduje wsparcie w miednicy i kości łonowej.
5. 42:16–47:13 Głowa przechodzi pod ręką Zamiast przenosić rękę nad głową szukasz ciaśniejszej spirali, w której to głowa wchodzi pod rękę, i porównujesz duży ruch z ręki z drobnym ruchem z głowy.