Miednica toczy się, stopa wspiera

Lekcja zaczyna się stojąc: uczestnik wyobraża sobie każdą kość spoczywającą na tej poniżej - od stóp po głowę - i sprawdza, co zmienia się, gdy głowa 'odpoczywa' zamiast 'jest trzymana'. Potem eksplorujesz dwa sposoby stawiania kroku: bierne spadanie na nogę z przodu i aktywne przeniesienie ciężaru z tylnej stopy. Tylna stopa okazuje się kluczem do płynności - bez niej krok to upadek. Po przejściu do leżenia na plecach uwaga przenosi się na kontakt żeber z podłożem i oddech zmieniający ten kontakt. Unoszenie kolana ponad żebra inicjuje wtaczanie miednicy - dolne plecy zbliżają się do podłogi, a głowa ślizga się milimetr wyżej. Podbródek i tył szyi reagują zależnie od wersji ruchu. Kolejno obie nogi zostają uniesione, a uczestnik toczy się na boki z kolanami przy klatce: jedno kolano wydłuża się ku sufitowi dla równowagi, żebra odpychają podłogę w jedną stronę, żeby ciało potoczyło się w drugą. Na przedramionach i kolanach miednica krąży, a potem kolano i łokieć z tej samej strony zbliżają się do siebie - łokieć na zewnątrz kolana - aż miednica dotyka podłogi z tej strony. Lekcja kończy się powrotem do chodzenia: uczestnik porównuje chodzenie ze spadaniem i chodzenie z toczeniem się po stopach - kroki stają się ciszej bez żadnego napięcia.

1. 0:00–3:14 Szkielet odpoczywa - wyobraź sobie kości od stóp w górę Stojąc, uczestnik wyobraża sobie kości stóp, nóg, miednicy, żeber i głowy jako strukturę wzajemnie na sobie spoczywającą. Zamiana słowa 'wsparta' na 'odpoczywa' zmienia jakość odczucia stania - głowa zaczyna spoczywać zamiast być utrzymywana.
2. 3:14–7:03 Spaść na nogę albo przenieść na nią ciężar Stawiając krok, uczestnik rozróżnia bierne spadanie na nogę z przodu od aktywnego przeniesienia ciężaru z tylnej stopy. Tylna stopa daje wsparcie i płynność ruchu - bez niej krok staje się szarpnięciem w dół.
3. 12:22–17:35 Miednica toczy się jak beczka, głowa pełznie Leżąc na plecach z uniesionym kolanem, uczestnik szuka wtaczania miednicy w stronę podłogi - dolne plecy zbliżają się do podłoża, a głowa ślizga się milimetr wyżej. Podbródek i tył szyi reagują wyraźnie zależnie od kierunku ruchu miednicy.
4. 23:07–25:05 Żebra wcinają się w podłogę żeby się przetoczyć Tocząc się na boki z oboma kolanami przy klatce piersiowej, uczestnik odkrywa, że żebra mogą odpychać podłogę w jedną stronę, żeby ciało potoczyło się w drugą. To ta sama zasada wsparcia, co w kroku z tylną stopą.
5. 50:37–53:48 Krok bez upadku - toczysz się po stopach Porównując chodzenie ze spadaniem i chodzenie z płynnym przetaczaniem, uczestnik zauważa, że tylna stopa może zostać na podłożu dopóki przednia jest już zakorzeniona. Kroki stają się ciszej - bez napięcia i bez momentu swobodnego spadania.