Łokieć i nos prowadzą skręt

Lekcja rozpoczyna się w leżeniu na prawym boku z lewym przedramieniem spoczywającym na skroni. Nos i łokieć traktowane są jako jedna paczka, która kieruje się w stronę sufitu - ruch zatrzymuje się przy pierwszej trudności. Stopniowo uwaga przenosi się na stronę wspierającą: lewe biodro porusza się do przodu i do tyłu, ale źródłem tego ruchu jest kontakt prawego uda z podłożem, jakby ktoś chciał przesunąć podłogę. Ruch wchodzi wyżej - koszyk żebrowy przetacza się po podłodze, a prowadzący zaprasza do różnicowania, które żebra angażują się górą, które dołem. Po integracji biodra i żeber następuje krótki odpoczynek i obserwacja zmiany w zakresie ruchu nosa i łokcia ku sufitowi. Na lewym boku lekcja eksploruje dwie wersje rotacji: przez zgięcie kręgosłupa (kość łonowa w górę, tył wydłuża się) i przez wygięcie (kość łonowa w dół, brzuch pełny). Obie drogi prowadzą do skrętu, lecz dają odmienny kształt tułowia. W leżeniu na plecach z ugiętymi kolanami ruch kolana na bok łączy się z ruchem łokcia i nosa, a na końcu fazy wygięcia ćwiczący może otworzyć żuchwę. Lekcja zamyka się w staniu: ręka na potylicy, łokieć i nos razem na bok, potem ruch w górę i w dół, wreszcie dowolne okręgi - rozmiar i tempo indywidualne. Swobodny obrót w staniu ujawnia, co zostało z pracy na podłodze.

1. 1:20–3:05 Nos i łokieć jako jedna paczka Prowadzący wprowadza centralny obraz lekcji: przedramię leży na skroni, nos i łokieć poruszają się razem ku sufitowi jako jeden element. Podkreśla, że ruch kończy się przy pierwszym oporze - siła nie jest potrzebna.
2. 4:57–6:08 Prawy bok generuje ruch biodra Lewe biodro porusza się do przodu i do tyłu, ale uwaga kieruje się na prawą stronę leżącą na podłodze. Kontakt prawego uda z podłożem umożliwia ruch, jakby ćwiczący chciał przesunąć podłogę - to inicjowanie ruchu od strony wspierającej.
3. 7:20–8:49 Żebra przetaczają się po podłodze Koszyk żebrowy przetacza się do przodu i do tyłu, ruch generowany jest z kontaktu prawych żeber z podłożem. Prowadzący zaprasza do różnicowania: górne żebra, środkowe, żebra pod pachą - które angażują się bardziej.
4. 23:16–27:03 Skręt przez zgięcie i przez wygięcie Kluczowy moment lekcji: rotacja może przebiegać przez zgięcie kręgosłupa (kość łonowa w górę, dolne żebra do tyłu) albo przez wygięcie (kość łonowa w dół, żebra do przodu, brzuch pełny). Obie drogi prowadzą do obrotu, ale dają różny kształt i różne poczucie - żadna nie jest bardziej poprawna.
5. 38:29–43:41 Okręgi łokciem w staniu Ręka na potylicy, łokieć i nos razem na bok - ten sam skręt z podłogi przeniesiony do stania. Ćwiczący dodaje ruch w górę i w dół, potem okręgi o dowolnej wielkości i tempie. Obrót swobodny na obie strony pokazuje, co zostało z pracy na podłodze.