Kręgosłup unosi kolano

Lekcja zaczyna się od stania i lokalizowania stawów biodrowych - uczestnik zauważa, że biodra są często wyobrażane szerzej niż faktycznie są, mniej więcej na szerokość uszu. Po przejściu do leżenia na plecach uczestnik wyobraża sobie jedną długą oś od kości ogonowej do czubka głowy. Główna praca odbywa się w leżeniu na lewym boku: trzymając piszczel poniżej kolana prostą ręką, uczestnik szuka, jak zaokrąglenie kręgosłupa do tyłu sprawia, że kolano staje się lżejsze i zaczyna drżeć ku głowie. Następnie to samo odkrycie przez wygięcie - mostek ku przodowi i górze, kość łonowa w dół. W obu przypadkach noga może stawać się lżejsza przez zmianę organizacji tułowia. Lekcja kończy się w leżeniu na plecach: obie nogi trzymane za piszczele stają się nawzajem przeciwwagą przy toczeniu się, a powrót do stania z kółkami bioder pozwala sprawdzić, czy biodra są bardziej dostępne.

1. 0:00–5:26 Biodra w szerokości uszu Stojąc, uczestnik lokalizuje stawy biodrowe i odkrywa, że zwykle wyobrażane są szerzej niż faktycznie są - mniej więcej na szerokość uszu. Ruch bioder do przodu, do tyłu i na boki ujawnia wzajemne reakcje głowy i miednicy.
2. 8:36–11:41 Długa linia przez środek W leżeniu na plecach uczestnik wyobraża sobie jedną linię od kości ogonowej do czubka głowy. Ta oś środkowa staje się głównym punktem odniesienia dla całej dalszej lekcji - ważniejszym niż kości czy mięśnie wokół niej.
3. 20:07–26:03 Zaokrąglenie unosi kolano Trzymając piszczel prostą ręką, uczestnik szuka zaokrąglenia środka kręgosłupa do tyłu, które sprawia, że kolano staje się lżejsze i samo drży ku głowie. Lekki ruch kolana jest efektem organizacji tułowia, a nie napięcia mięśni nogi.
4. 35:15–39:51 Wygięcie też odciąża nogę Mostek ku przodowi i górze, kość łonowa w dół - wygięcie kręgosłupa daje ten sam efekt lekkości nogi co zaokrąglenie. Uczestnik łączy obie koordynacje i odkrywa, że lekki ruch nogą jest możliwy z wielu różnych pozycji tułowia.
5. 47:18–55:23 Nogi regulują się nawzajem Leżąc na plecach i trzymając obie piszczele, uczestnik odkrywa, że jedna noga stanowi przeciwwagę dla drugiej przy toczeniu się - timing decyduje o tym, czy ruch jest kontrolowany. Toczenie przechodzi w wstawanie i chodzenie, które pokazuje zmienioną dostępność bioder.