Kości niosą głowę

O tej lekcji

Lekcja zaczyna się od stania i budowania wewnętrznego obrazu szkieletu. Prowadzący wprowadza paradoks: kości nie mają bezpośredniej reprezentacji czuciowej, a mimo to można z nich zbudować wyobraźniowy obraz siebie - od stóp, przez kręgosłup, żebra, ramiona, po czaszkę. Pierwsze spojrzenie ku sufitowi w pozycji stojącej służy jako punkt odniesienia do późniejszego porównania. W leżeniu na plecach uczestnicy kierują uwagę na przestrzeń między mostkiem a kręgosłupem i addytywnie rozszerzają ją na całe żebra, miednicę, nogi i ręce - aż do wrażenia, że cały szkielet oddycha naraz. Centralna praca odbywa się w leżeniu na brzuchu: unoszenie głowy ku sufitowi, a potem przesuwanie głowy razem z ręką z boku na bok - jako skłon boczny kręgosłupa z udziałem miednicy i bioder. Prowadzący wskazuje, że rotacja pięt do wewnątrz wciąga kości udowe w miednicę i buduje stabilną podstawę dla unoszenia. Mostek przesuwa się ku czubkowi głowy, nie tylko w dół do podłogi - to jeden ruch rozdystrybuowany po całym szkielecie. Sekwencja rozrasta się o okręgi głową, unoszenie kolan w takt unoszenia głowy oraz spojrzenie przez jeden bark ku przeciwnej pięcie. Na końcu leżenie na plecach z uniesieniem głowy i wyobrażeniem kręgosłupa piersiowego idącego pod łopatki przepracowuje stronę zginaczy. Lekcja kończy się staniem i porównaniem: ruch ku sufitowi angażuje teraz cały szkielet. Prowadzący wyjaśnia, że utrzymywanie kości nieruchomo wymaga więcej energii niż pozwolenie im uczestniczyć w ruchu.