na plecach · stojąc · 59:34

Ciężar nóg porywa ręce - biodro fala do żeber, wciąganie zamiast popychania i lekkość z podłogi

Lekcja odkrywa lekkość nie przez zmniejszenie wysiłku, lecz przez używanie ciężaru własnych części ciała: kolana biorą miednicę, miednica bierze ręce, fala z biodra przez żebra dociera do rąk - zamiast popychać stopą, wciągasz kość udową.

Zaloguj się, żeby posłuchać

Bezpłatne konto - jedna lekcja w każdym miesiącu.

Wskazówki

artefakt transkrypcji: segs 168-187 powtarzają niemal dosłownie segs 131-148 (obserwacja uczestników + dyskusja z nowym kierunkiem - treść nie jest naruszona) plik kończy się urwany w połowie zdania (seg 468) drobne cofnięcia znacznika czasu przy segmentach 105, 230 i 358 (~15:00, ~30:00, ~45:00) meta-komentarz o obrazie siebie i naukach kontekstualno-behawioralnych (segs 218-228) jest refleksją pedagogiczną, nie ćwiczeniem

O tej lekcji

Lekcja zaczyna się od skanu w leżeniu: trzy ciężary (miednica, żebra, głowa) i ich dystrybucja na podłodze. Pomimo leżenia mięśnie jeszcze 'stoją'. Główna praca pierwszej połowy: kolana pochylają się na prawo - kiedy łopatka robi się cięższa? Ręce splecione do sufitu dołączają do ruchu; ciężar rąk też może pójść w prawo. Głowa śledzi ręce albo kontruje - co dzieje się z jakością ruchu? Środkowa część: ograniczenia jako narzędzie odkrywania (obraz siebie, zasady kierujące ruchem). Ręce razem - ślizgają się po sobie vs nie; proste łokcie vs ugięte - co się odsłania kiedy peryferia są 'zamknięte'? Zasada: poruszasz się z center, nie z rąk. Prawa noga wyciągnięta: wciąganie kości udowej w biodro zamiast naciskania stopą - fala z biodra idzie do góry przez żebra do rąk. Lewe biodro unosi się + prawe kolano ślizga po podłodze w prawo i do głowy jednocześnie. Finał: objęcie barków, kolana na bok, kołysanie żebrami szybko - głowa zostaje w środku miękko. Gdzie to jest na co dzień? Chodzenie i bieganie: kręgosłup rotuje pod głową, głowa patrzy na horyzont.

Przebieg lekcji
  1. 0:00–6:25 Scan wsparcia podłogi: trzy ciężary (miednica, żebra, głowa) i oddech Długie ręce, długie nogi - skąd wygoda? Poczuj teraz kontakt z podłożem. Skanuj od kości ogonowej: kość ogonowa pewnie nie leży, kość krzyżowa - tak. Kiedy miednica kontaktuje się z podłożem? Gdzie jest ciężar? Potem plecy: jest przestrzeń (lordoza), potem żebra znowu w kontakcie, łopatki - prawa vs lewa. Potem szyja, potylica. Trzy duże ciężary: miednica, żebra, głowa - jak rozłożone? Co jest najcięższe? Oddech: jak reagujesz na to pytanie? Pomimo że leżysz - jeszcze stoisz. Mięśnie są zorganizowane jakby stały. Dopiero z ruchem i uwagą zaczynasz zbliżać się do podłogi.
  2. 6:25–16:25 Kolana na prawo - kiedy łopatka ciężka, co robi głowa, ręce dołączają do fali Kolana pochylają się tylko na prawo i wracają - tyle ile łatwe. Kiedy zaczynasz wracać: angażujesz miednicę z podłożem. Fala idzie wyżej: kiedy lewa łopatka robi się cięższa? Kiedy prawa robi się lżejsza? Co się dzieje z głową - toczy się, przesuwa, zostaje? Ręce splecione do sufitu: jak pochylasz kolana, ciężar nóg może zabrać ciężar rąk. Ręce pochylają się delikatnie w prawo. Potem głowa śledzi ręce (głowa też idzie w prawo) - co to robi z jakością toczenia? Albo głowa idzie w odwrotną stronę - ile wysiłku teraz do unoszenia boku? Używasz ciężaru nóg i rąk jako narzędzia.
  3. 30:00–34:08 Fala z biodra do rąk - wciąganie kości udowej zamiast popychania stopą Prawa noga wyciągnięta. Możesz pochylić miednicę w lewo dwoma sposobami: albo naciskasz na stopę i przenosisz kolano do palców (to jest naciskanie), albo wciągasz prawą kość udową w biodro i popychasz miednicę kością udową (to jest wciąganie). Jak zaczniesz wciągać z biodra - poczuj falę, która idzie od biodra do góry, przez żebra, do rąk. 'Biodro jest za twoimi rękoma.' Lewe żebra angażują się z podłożem: rozkładasz ciężar pomiędzy stopę a żebra. Lewa noga może wkręcać się w podłoże żeby pomóc podnieść prawe biodro.
  4. 34:08–42:58 Lewe biodro unosi się + prawe kolano ślizga po podłodze w prawo i do góry Lewa stopa stoi. Unosisz lewe biodro z podłogi. Jednocześnie: prawe kolano rotuje na zewnątrz i ślizga się po podłodze - w prawo i do góry (w kierunku głowy). 'Do góry' w Feldenkraisie = zgodnie z osią ciała (czubek głowy), nie do sufitu. Prawe kolano ślizgając pomaga unieść lewe biodro. Potem: ręce splecione, prawe kolano do sufitu + wciąganie prawej nogi do przeniesienia rąk w prawo. Cały szkielet jest zaangażowany jednocześnie - synergia pomiędzy nogami i rękoma.
  5. 42:58–52:33 Objęcie barków + kołysanie żebrami - głowa zostaje w środku miękko jak w chodzeniu Prawa dłoń na lewy bark, lewa dłoń na prawy bark (bez krzyżowania rąk). Kolana pochylone na prawo: kołysanie żebrami na prawo i lewo. Potem szybciej i mniej. Głowa porusza się z żebrami - lub może zostać w środku miękko. Szybkie kołysanie żebrami z głową w środku: mostek idzie na prawo-lewo, głowa zostaje na horyzoncie. Gdzie to jest na co dzień? W chodzeniu i bieganiu: kręgosłup pod głową rotuje, głowa patrzy przed siebie. Zmiana objęcia (druga ręka wyżej). Przetaczanie po plecach jak piłka vs angażowanie pleców z podłożem - dwa różne jakości.
Dla kogo
napięcie bioder ograniczona rotacja kręgosłupa napięcie łopatek ból dolnych pleców
Czego uczy
różnicowanie integracja uwaga mapowanie
Ciało i ruch
kość ogonowa kość krzyżowa miednica żebra łopatki +11
głowa biodra kości udowe nogi ręce pochylanie kolan na boki przenoszenie ciężaru wciąganie kości udowej kołysanie żebrami przetaczanie miednicy rotacja tułowia
Zastosowania
chodzenie bieganie rotacja tułowia
Charakterystyka
Trudność
łagodna
Tempo
wolne
Charakter
wyciszenie

Komentarze

· 0

Zaloguj się , żeby dołączyć do rozmowy.