Ciężar idzie w dół, coś rośnie w górę

O tej lekcji

Lekcja zaczyna się od stania: uczniowie szukają sposobu przenoszenia ciężaru z nogi na nogę tak, żeby równocześnie czuć ciężar opadający i wzrost od podłogi ku górze - nauczyciel używa obrazu szklanki napełniającej się wodą. Dłonie oparte lekko na ścianie na wysokości barków zmieniają to, co można zauważyć w ruchu tułowia i głowy przy spojrzeniu pod pachę. Krótkie przejście do leżenia na plecach służy obserwacji pola odczuć i zawiera fragment filozofii Feldenkraisa o uczeniu się bez dążenia do poprawności. W leżeniu na boku uczniowie porównują obie strony policzka - wielkość powierzchni kontaktu, czy bliżej nosa czy ucha - i toczą głowę, szukając miejsca, gdzie ruch jest najlżejszy. W leżeniu na brzuchu ręka postawiona jak do pompki pozwala odkryć, że żebra po stronie przeciwnej mogą wkręcić się w podłogę i zmniejszyć wysiłek ramienia. Podciąganie kolana ku głowie ujawnia połączenie między nogą, miednicą, żebrami i głową - ruch przypominający czołganie. Lekcja kończy się swobodną improwizacją przy ścianie i obserwacją, jak zmieniło się odczucie chodu.