Ciężar idzie w dół, coś rośnie w górę

Lekcja zaczyna się od stania: uczniowie szukają sposobu przenoszenia ciężaru z nogi na nogę tak, żeby równocześnie czuć ciężar opadający i wzrost od podłogi ku górze - nauczyciel używa obrazu szklanki napełniającej się wodą. Dłonie oparte lekko na ścianie na wysokości barków zmieniają to, co można zauważyć w ruchu tułowia i głowy przy spojrzeniu pod pachę. Krótkie przejście do leżenia na plecach służy obserwacji pola odczuć i zawiera fragment filozofii Feldenkraisa o uczeniu się bez dążenia do poprawności. W leżeniu na boku uczniowie porównują obie strony policzka - wielkość powierzchni kontaktu, czy bliżej nosa czy ucha - i toczą głowę, szukając miejsca, gdzie ruch jest najlżejszy. W leżeniu na brzuchu ręka postawiona jak do pompki pozwala odkryć, że żebra po stronie przeciwnej mogą wkręcić się w podłogę i zmniejszyć wysiłek ramienia. Podciąganie kolana ku głowie ujawnia połączenie między nogą, miednicą, żebrami i głową - ruch przypominający czołganie. Lekcja kończy się swobodną improwizacją przy ścianie i obserwacją, jak zmieniło się odczucie chodu.

1. 0:00–4:40 Ciężar schodzi, coś rośnie Uczniowie przenoszą ciężar z nogi na nogę i szukają odczucia, w którym ciężar idzie w dół, a jednocześnie coś podnosi ich od podłogi ku górze. Nauczyciel używa obrazu szklanki - woda opada, a poziom w szklance jednocześnie rośnie.
2. 4:40–9:57 Ściana ujawnia ruch tułowia Dłonie oparte lekko na ścianie na wysokości barków stają się stałym punktem odniesienia. Uczniowie patrzą na przemian pod jedną i drugą pachę, śledząc, co dzieje się z ciężarem na stopach i ruchem kręgosłupa przy każdym skręcie głowy.
3. 16:02–23:28 Głowa szuka lekkości na policzku W leżeniu na boku uczniowie porównują obie strony policzka - wielkość powierzchni kontaktu, czy bliżej nosa czy ucha. Toczą głowę ku podłodze i ku sufitowi, szukając miejsca, w którym ruch jest najlżejszy, i porównują, czy na jednym policzku jest inaczej niż na drugim.
4. 24:18–33:38 Żebra wkręcają się w podłogę W leżeniu na brzuchu, z ręką ustawioną jak do pompki, uczniowie odkrywają, że żebra po stronie przeciwnej mogą dociskać podłogę i rozłożyć wysiłek równomiernie. Podciąganie kolana ku głowie ujawnia połączenie między nogą, miednicą, żebrami a głową - ruch przypominający czołganie.
5. 50:12–57:00 Powrót do stania i swobodny ruch Uczniowie wstają bez korygowania pozycji i obserwują, co zostaje po lekcji. Przenoszą ciężar z nogi na nogę i patrzą pod pachy - tym razem po całej lekcji. Następuje swobodna improwizacja przy ścianie, po której uczniowie chodzą i zwracają uwagę na to, jak bardziej czują własny ruch.