Żebra zawijają się do góry

Lekcja zaczyna się stojąc: krótka obserwacja tego, co się pojawia, gdy czekasz bez żadnego zadania. Następnie praca w leżeniu na plecach - badanie oddechu przez żebra, najpierw z zewnątrz, potem z wyobraźniowego wnętrza klatki piersiowej, pomiędzy mostkiem a kręgosłupem. Centralnym odkryciem jest rzeczywisty kształt żeber: zawijają się ku tyłowi i ku górze, a ruch barku może podążać wzdłuż tej trajektorii albo jej nie uwzględniać. Dotykanie żeber palcami konkretyzuje ten kształt. Stopniowo do ruchu włączają się głowa, miednica, kość krzyżowa i stopy, aż tworzą jeden spójny wzorzec. Kulminacją pracy w leżeniu jest toczenie się na brzuch, prowadzone łukiem ramienia i spojrzeniem za dłonią. Lekcja kończy się stojąc: barki poruszają się naprzemiennie z nogami w naturalnym chodzie, a głowa pozostaje na horyzoncie.

1. 0:33–5:09 Stanie i czekanie bez zadania Lekcja zaczyna się od stania w miejscu i obserwacji tego, co się pojawia, gdy nie ma instrukcji. Prowadzący pyta, co można zauważyć - oddech, ułożenie głowy na szczycie kręgosłupa, co spontanicznie porusza się przy obracaniu głowy na boki.
2. 6:46–9:43 Oddech z wewnątrz klatki piersiowej W leżeniu na plecach uczestnicy badają, które żebra poruszają się przy oddechu. Prowadzący proponuje przeniesienie wyobraźniowej uwagi do środka - jakby obserwować rozszerzanie i kurczenie żeber z przestrzeni pomiędzy mostkiem a kręgosłupem.
3. 12:28–16:52 Mostek inicjuje podnoszenie barku Ćwiczenie podnoszenia barku z podłogi ujawnia, gdzie szukamy wsparcia i co inicjuje ruch. Prowadzący doprowadza do odkrycia, że mostek może być punktem startowym, a efekt ruchu barku zmienia się zależnie od tego, co robi głowa i w jakim kierunku idzie mostek.
4. 23:41–30:01 Palce śledzą trajektorię żebra Uczestnicy badają palcami przestrzenie między żebrami po lewej i prawej stronie, śledząc trajektorię jednego żebra od mostka ku plecam. Okazuje się, że żebra mocno zawijają się ku górze - kształt, który prowadzący opisuje jako zaskakujący za każdym razem. Ten kształt staje się następnie punktem odniesienia dla kierunku ruchu barku.
5. 54:58–56:50 Barki i nogi w naprzemiennym chodzie Stojąc, uczestnicy łączą ruch barku do przodu z krokiem przeciwnej nogi - wzorzec naturalnego chodu. Prowadzący zestawia go z wariantem ipsilateralnym (ten sam bark i ta sama noga), by różnica była wyraźna. Głowa pozostaje nieruchoma na horyzoncie, barki poruszają się pod nią.