Żebra w podłogę, miednica w górę

Zajęcia zaczynają się w staniu: uczestnicy szukają odczucia wsparcia przez kontakt stóp z podłogą, a potem skanują kości w górę - od stóp przez kolana, miednicę, kręgosłup, żebra aż do czaszki. Dwa obrazy organizują odkrycie: szkielet zapadający się w kierunku podłogi oraz szkielet unoszący się jak tuż przed wyskokiem z trampoliny. W leżeniu na plecach naprzemienne dociskanie i unoszenie barków ujawnia ich wpływ na oddech i ruch żeber. Ruch miednicy z jedną ugiętą nogą pokazuje przekątną od biodra do przeciwnego barku. Centralna eksploracja dotyczy podnoszenia biodra i tułowia z ręką przy uchu: ograniczenia - łokieć nie opada, kolano nie opada ani nie zwraca się do środka, stopa i dłoń nie naciskają mocniej - zmuszają do szukania wsparcia w żebrach po przeciwnej stronie. Wkręcanie żeber w podłogę zastępuje pchanie stopami. Ta sama zasada wraca przy mostku miednicowym: żebra działają jak drabina. Lekcja kończy się próbą przeniesienia tego odczucia do chodzenia.

1. 0:23–8:25 Szkielet opada i unosi się w staniu Skanowanie kontaktu stóp z podłogą, potem wyobrażenie kości wspierających się nawzajem w górę. Eksploracja dwóch odczuć: szkieletu opadającego w kierunku podłogi i szkieletu unoszącego się jak przed wyskokiem z trampoliny - energia, która idzie w dół, wraca w górę przez kości.
2. 8:25–14:51 Bark dociskany i unoszony - jak zmienia się oddech W leżeniu na plecach naprzemienne dociskanie i unoszenie prawego, a potem lewego barku. Obserwacja, jak pozycja barku zmienia oddech i odczuwany ruch żeber - zatrzymanie barku uniesionego ujawnia ograniczenie oddechu po tej stronie.
3. 16:42–21:45 Biodro unosi się po przekątnej do barku Z jedną ugiętą nogą podnoszenie biodra z połączeniem do przeciwnego barku. Porównanie dwóch wersji: kolano opada w dół lub zostaje w przestrzeni. Poszukiwanie wsparcia bez zwiększania ciężaru stopy - biodro oddala się od kolana, które zostaje w powietrzu.
4. 30:00–41:55 Tył głowy przez okno z ręki Z ręką przy uchu i jedną ugiętą nogą przesuwanie tyłu głowy przez przestrzeń między ręką a barkiem. Trzy ograniczenia jednocześnie: łokieć i kolano oddalają się od siebie, stopa i dłoń nie naciskają mocniej. Wsparcie pochodzi z wkręcania żeber po przeciwnej stronie w podłogę.
5. 51:19–58:19 Miednica unosi się na żebrach jak na drabinie Ostatnia integracja podnoszenia miednicy: kolana zostają w miejscu, stopy nie naciskają mocniej. Żebra działają jak drabina z tyłu - dociskanie żeber do podłogi pozwala unieść miednicę lżej. Powrót do stania z uwagą na oddech i kontakt z podłogą, próba przeniesienia odczucia lekkości do chodzenia.