Żebra prowadzą oddech i ruch

Zaczynamy w staniu i sprawdzamy, kiedy oddech traci płynność przy przenoszeniu środka ciężkości do przodu i do tyłu. W leżeniu na plecach odkrywamy tułów jako trójwymiarowy cylinder z sześcioma kierunkami oddechu, a potem kolejno wprasowujemy lewą i prawą łopatkę w podłoże - oddechem rozszerzamy żebra pod łopatką. Most miednicowy otwiera pytanie, jak żebra od tyłu działają jak szczeble drabiny, po której miednica wchodzi w górę i schodzi w dół. Sekwencja kończy się przetaczaniem po przednich żebrach oraz eksploracją chodzenia, w którym pięta zostaje na podłodze nieco dłużej - chód staje się cichszy, a tył nogi bardziej zaangażowany.

1. 0:00–6:13 Oddech jako wskaźnik równowagi w staniu Stoimy i przenosimy środek ciężkości do przodu i do tyłu - badamy, w którym momencie przepona ingeruje w płynność oddechu. Test wejścia na palce stóp sprawdza, czy można unieść pięty bez zrywania oddechu.
2. 6:13–12:05 Tułów jako cylinder - sześć kierunków oddechu Leżąc na plecach, wyobrażamy sobie tułów jako cylinder od dna miednicy do pierwszego żebra. Szukamy kolejno sześciu kierunków oddechu: przód-tył, prawo-lewo, góra-dół, i próbujemy poczuć je wszystkie naraz.
3. 12:05–21:16 Łopatki wprasowywane oddechem Oddechem szukamy punktów kontaktu lewej, a potem prawej łopatki z podłożem. Głowa i stopa ugiętej nogi pomagają znaleźć nowe miejsca docisku - łopatka ma trójkątny kształt i różne krawędzie do odkrycia.
4. 21:16–29:54 Most miednicowy - żebra jako szczeble drabiny Unosimy miednicę kręg po kręgu, a żebra od tyłu działają jak szczeble drabiny. Ciężar miednicy można rozłożyć między stopy a żebra. Zygzak prawo-lewo przesuwa środek docisku po łopatkach.
5. 29:54–59:43 Ósemka, przetaczanie na żebrach i chód piętą Rysujemy ósemkę po łopatkach uniesioną miednicą, potem przetaczamy się po żebrach z boku i z przodu. W chodzeniu odkrywamy, co zmienia pięta zostająca na podłodze milisekundę dłużej - chód staje się cichszy i angażuje tył nogi.