Pięta wkręca się, głowa podąża

Lekcja zaczyna się od stania: uczestnik szuka, która noga łatwiej się unosi, i stopniowo przenosi kolano ku sufitowi, na zewnątrz i z powrotem. Po przejściu do leżenia na plecach pojawia się główna różnica techniczna - wkręcanie pięty w podłoże zamiast toczenia nogi po nim jak piłki. Mały, śledzony ruch biegnie przez łydkę, udo i miednicę, aż do zmian w kontakcie kości krzyżowej z podłożem. Zgięcie kolana i wciąganie pięty ku pośladkowi odsłania, co zmienia się na dolnych plecach i żebrach. W drugiej części lekcja wprowadza podnoszenie głowy - prowadzący pokazuje klasyczny uchwyt feldenkraisowski i alternatywę ze splecionymi palcami na potylicy, zostawiając wybór uczestnikom. Głowa i noga zaczynają poruszać się jednocześnie, potem koordynacja zostaje odwrócona, a w końcu pracują obie nogi naraz. Obraz szkieletu poruszającego się bez wysiłku mięśniowego służy jako wskazówka do zmniejszenia napięcia. Lekcja kończy się powrotem do stania - uczestnicy sprawdzają, czy noga podporowa daje więcej stabilności, a kilkoro zauważa, że kolana w chodzeniu stały się niemal nieodczuwalne.

1. 0:31–7:06 Stanie na jednej nodze - relacja z podłożem Uczestnik w staniu bada, czy ciężar spada z góry, czy podłoga go dźwiga od dołu. Wybraną nogę unosi kolano ku sufitowi, potem przenosi je na zewnątrz i do środka. Główne pytanie: jak noga podporowa wspiera ruch?
2. 9:21–13:39 Wkręcanie pięty zamiast toczenia Zamiast toczyć nogę po podłodze jak piłkę, uczestnik angażuje piętę - jakby chciał przesunąć podłogę delikatnie w lewo. Mały ruch biegnie przez łydkę i udo do miednicy. Śledzenie, gdzie najwyżej dociera zmiana w kontakcie z podłożem.
3. 21:11–25:06 Dwa uchwyty i pierwsze połączenie głowy z nogą Prowadzący pokazuje dwa uchwyty dłoni za głową i zaprasza do wyboru. Głowa i noga zaczynają poruszać się razem: głowa osiąga najwyższy punkt dokładnie w momencie, kiedy stopa staje na podłożu, i opada, gdy noga prostuje się.
4. 39:10–45:48 Odwrócona koordynacja i szkielet w ruchu Koordynacja zostaje odwrócona - głowa unosi się, gdy noga prostuje. Następnie obie nogi pracują naraz: wciągane razem, rozchylane ku podłodze. Obraz kości poruszających się samoczynnie pojawia się jako wskazówka do zmniejszenia wysiłku mięśniowego.
5. 52:33–56:17 Powrót do stania - sprawdzenie zmiany Uczestnik wstaje i ponownie unosi kolano. Wielu zauważa wyraźnie więcej stabilności na nodze podporowej i że kolana poruszają się swobodniej w chodzeniu - jeden z uczestników opisuje to jako brak kolan, inny jako ich odzyskanie.