Bark unosi się, głowa wybiera

Lekcja zaczyna się od obrazu anatomicznego: kręgosłup szyjny biegnie bezpośrednio za gardłem, a jego najwyższe kręgi sąsiadują z podstawą czaszki. To umiejscowienie - gdy je poczujesz - często zmniejsza napięcie żuchwy i okolic stawu skroniowo-żuchwowego. Następnie, w staniu, prowadzący kieruje uwagę na głowę jako ruchomą strukturę na szczycie kręgosłupa i bada, jak przekazanie ciężaru na jedną stopę poprzedza uniesienie drugiej nogi - głowa przesuwa się ku stronie stabilnej zanim noga się jeszcze uniesie. W leżeniu na plecach uczestnik unosi jeden bark i odkrywa swój nawykowy kierunek toczenia głowy. Ćwiczenie polega na kolejnym zrealizowaniu trzech opcji: głowa toczy się w stronę barku, przeciwnie do barku, albo zostaje nieruchomo. Każdy wzorzec wymaga innej organizacji odcinka piersiowego i żeber z podłożem - kontakt żeber z podłożem zmienia się wyraźnie w zależności od wybranej opcji. W dalszej części miednica toczy się przy nieruchomych kolanach, dołączają barki, a lekcja przechodzi przez wzorzec homolateralny (ten sam bok unosi się) i kontralateralny (przeciwny bok). Wzorzec kontralateralny, w którym głowa przesuwa się ku stronie nogi stabilnej, okazuje się strukturą chodzenia i biegu. Lekcja kończy się krótkim biegiem w leżeniu, a potem sprawdzeniem tych odczuć w marszu.

1. 1:34–3:43 Kręgosłup szyjny leży za gardłem Prowadzący pokazuje na modelu kości, że przód najwyższych kręgów szyjnych sąsiaduje z tylną ścianą gardła. Uświadomienie sobie tego położenia często zmniejsza napięcie żuchwy i okolic stawu skroniowo-żuchwowego.
2. 4:23–14:19 Głowa przesuwa się nad nogę stabilną Stojąc, uczestnik szuka, która noga łatwiej się unosi, a która trzyma. Kiedy zaczyna przenosić ciężar, głowa przesuwa się nad nogę stabilną - zanim noga jeszcze się uniesie. Lekcja zaczyna się od obserwacji tej nieuświadomionej, poprzedzającej zmiany.
3. 20:55–32:33 Bark unosi się - głowa ma trzy opcje W leżeniu na plecach uczestnik unosi jeden bark i odkrywa swój nawykowy kierunek toczenia głowy. Ćwiczenie polega na kolejnym zrealizowaniu trzech wzorców: głowa toczy się w stronę barku, przeciwnie do barku, albo zostaje nieruchomo. Każda opcja inaczej angażuje żebra i odcinek piersiowy kręgosłupa z podłożem.
4. 40:31–48:19 Homolateralnie, kontralateralnie - i co z głową Miednica toczy się przy nieruchomych kolanach, potem dołączają barki: najpierw ten sam bok, potem przeciwny. Wzorzec kontralateralny - prawe biodro i lewy bark równocześnie - okazuje się strukturalnie zbliżony do chodzenia, a głowa podąża za barkami tak samo jak przy każdym kroku.
5. 52:29–57:14 Bieg w leżeniu, potem marsz na stojąco Uczestnik przyspiesza wzorzec kontralateralny - biegnie leżąc. Po powrocie do stania sprawdza, jak głowa przemieszcza się nad nogę stabilną przy każdym kroku. To samo połączenie, które ćwiczył w leżeniu, jest teraz odczuwalne w marszu.